4 - هُدىً وَ بُشْرى لِلْمُؤْمِنِينَ اين دو كلمه « هدى و بشرى » نيز صفت قرآن را بيان مىكند و دليل ديگرى است بر لزوم محبت زيرا محبّت كسانى كه وسيله هدايت بشر به راه رستگارى و سعادت و مبشر او بفيوضات و نعم الهى در آخرت ميباشند بر هر بشرى لازم است و چون قرآن هادى و مبشر اهل ايمان است لذا محبت آن و واسطه نزول آن لازم مىباشد . [ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 98 ] مَنْ كانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْرِيلَ وَ مِيكالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْكافِرِينَ ( 98 ) ( هر كس دشمن خدا و فرشتگان او و فرستادگان او و جبرئيل و ميكائيل باشد پس محققا خداوند دشمن كافران است ) از اين آيه شريفه نكاتى چند استفاده مىشود . 1 - از كلمه « عدو اللَّه » استفاده مىشود كه عداوت ملائكه و فرستادگان خدا كه مأمور بامر الهى و از جانب او ميباشند عداوت با خداست زيرا ملائكه و رسل شأنى جز امتثال اوامر الهى ندارند از اينجهت بعد از ذكر عداوت جبرئيل ميفرمايد مَنْ كانَ عَدُوًّا لِلَّهِ و بعد از آن نيز عداوت ملائكه و رسل و جبرئيل و ميكائيل را در رديف عداوت خود ميشمارد ، و گرنه هيچكس مستقيما اظهار عداوت با خدا نميكند چه معتقد به خدا باشد و چه منكر او ، و اين اختصاص بفرشتگان و انبياء ندارد بلكه عداوت با اوصياء و اولياء و كتب الهى و دين و احكام او نيز عداوت با او است چنانچه مفاد بسيارى از اخبار است مانند خبرى كه خاصه و عامه درباره حضرت فاطمه « ع » روايت كرده‌اند كه فرمود « فاطمة بضعة منى من اذاها فقد اذانى و من اذانى فقد اذى اللَّه » و مانند كلامى كه درباره