كه لباس خوف پوشيده و از لذائذ دنيوى چشم بسته و در جاى خلوتى بعبادت نشسته باشد چنانچه در ميان نصارى معمول بوده و دين اسلام از رهبانيت منع فرموده و بمعاشرت و مراوده امر نموده و متنعّم شدن بنعم الهى و در عين حال ترك معاصى را دستور داده است و مؤمن بايد هميشه بين خوف و رجاء باشد و اخبار در اين باره دو دسته است : يك دسته دلالت دارد بر اينكه خوف و رجاء بايد مساوى باشد و هيچكدام بر ديگرى ترجيح نداشته باشد . و يك دسته دلالت مىكند بر اينكه رجاء بايد بيشتر از خوف باشد و وجوهى در جمع بين اين دو دسته اخبار گفته‌اند كه به نظر تمام نيست و آنچه به نظر درست ميرسد اينست كه دسته اول راجع به نظر عبد نسبت به خودش مىباشد كه بايد نه مأيوس از رحمت نه مأمون از عذاب باشد كه هر دو از گناهان كبيره است ، و دسته دوم راجع به نظر عبد نسبت به خدا است كه رحمت او بر غضبش سبقت دارد يا من سبقت رحمته غضبه و تفصيل اين مطلب را انشاء اللَّه در محل مناسب‌تر متذكر خواهيم شد « 1 » . و كسره نون فارهبون دليل برياء محذوف متكلم است كه در اصل فارهبونى بوده .

--> ( 1 ) - و در كلم الطيب مجلد سيم در خاتمه بيان كرده‌ايم .