ليس أحد من أهل الكتاب يوجب التسمية و لا يراها عند الذبيحة فرضا و إن استعملها منهم استأنف لعادة مخلطة . « 1 » و درباره تسميه هم گويد : إنّها تسمية المتدّين بفرضها على ما تقرّر في شريعة الإسلام مع التسميه ممّن أنكر وجوب فرضها و تلفّظ بها لغرض له دون التديّن فمن سمّيناه . و معنى همان است كه ما گفتيم . و مرحوم مجلسى رحمه اللّه ذكر يهود را هنگام ذبح در بحار آورده است . « 2 » الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ . « 3 » مؤلف : حقّ تعالى در اين آيه بيان كرد كه حلال كردند شما را و بگفتيم كه مانند اين الفاظ را به نيّت مجهول با خداى تعالى مضاف بود ، الّا آنكه دليل راه نمايد بر آنكه نه فعل خداست . علّامه شعرانى : يعنى بناى فعل مجهول كه فاعل آن را نام نبرد در قرآن ، اصل آن است كه فاعل آن خداست ، مگر به دليلى خلاف آن ثابت شود . « 4 » وَ طَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ . « 5 » مؤلف : مذهب ما آن است كه اين طعام كه در آيت اضافه كرد با اهل الكتاب ، مراد حبوب است و لفظ طعام در كلام عرب بر گندم و جو غالب باشد . علّامه شعرانى : علّامه در مختلف « 6 » فرمايد : طعام گوسفند و گاو و امثال آن را هم

--> ( 1 ) . المقنعة ، كتاب الصيد و الذباحة ، ص 579 . ( 2 ) . روح الجنان ، ج 4 ، ص 117 . ( 3 ) . مائده ( 5 ) آيهء 5 . ( 4 ) . روح الجنان ، ج 4 ، ص 16 . ( 5 ) . مائده ( 5 ) ، آيهء 5 . ( 6 ) . مختلف الشيعه ، ج 8 ، ص 318 ، كتاب الصيد ، مسئلهء 28 .