أبو الحسن الشعراني

312

پژوهش هاى قرآنى علامه شعرانى در تفاسير مجمع البيان، روح الجنان و منهج الصادقين (فارسى)

علّامه شعرانى : خوّاص كسى است كه از برگ خرما زنبيل و مانند آن ببافد و ابراهيم بن اسماعيل خوّاص را گويند در مسجد جامع رى در سال 291 درگذشت و او معروف بود به توكّل . « 1 » مؤلف : ابو على رودبارى گفت : توكّل را سه درجه است . درجهء اوّل آن‌كه چون بدهندش شاكر باشد و چون ندهندش صابر باشد و درجهء ديگر آن است كه دادن و نادادن به نزديك او يكى باشد ، سوم آن است كه چون ندهندش شكر كند كه دانسته باشد كه صلاح او در آن است . علّامه شعرانى : ابو على رودبارى احمد بن محمد نام داشت : از مردم بغداد بود و به مصر انتقال كردى . گويند مردى فقيه و محدّث بود و در سال 322 در مصر وفات يافت و در قرافه مدفون گرديد . « 2 » مؤلف : جنيد گفت : توكّل آن باشد كه به كلّى بر او اقبال كند و از هرچه دون او است اعراض كند . علّامه شعرانى : جنيد بغدادى صوفيه او را تكريم بسيار مىكنند و از بزرگان خويش مىشمارند . و اللّه اعلم . به سال 297 در بغداد درگذشت . « 3 » مؤلف : ثورى گفت : توكّل آن باشد كه تدبير خود با او گذارى تا او وكيلت باشد كه گفت : وَ كَفى بِاللَّهِ وَكِيلًا * . علّامه شعرانى : سفيان ثورى است ، در مدح و ذم او سخن مختلف گفته‌اند و در اينجا اعتماد بر قول است نه بر قائل . « 4 » مؤلف : بهلول مجنون را گفتند بنده كى متوكل باشد گفت آنگه كه از خلق غريب شود و به حقّ قريب شود .

--> ( 1 ) . همان . ( 2 ) . همان . ( 3 ) . همان ، ص 231 . ( 4 ) . همان .