آن ذكر و توحيد من فروگذاشتيت ، وَ كُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ و شما از ايشان مىخنديديت . ( 110 ) إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِما صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ من جزا دادم‌شان بر شكيبايى رهايى و به مراد رسايى . ( 111 ) قالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ گويد چند درنگ كرديت در زمين از عدد سالهاى روزگار . ( 112 ) قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْئَلِ الْعادِّينَ گويند درنگ كرديم روزى يا بعض روزى بپرس از شناسندگان شمار . ( 113 ) قالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا لَوْ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ گويد درنگ نكرديت مگر اندكى اگر مىدانيت اى كفّار . ( 114 ) أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً ا گمان برديت كه به بازى آفريده شديت ، وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ و شما به جزاى ما بازگردانيده نشويت . ( 115 ) فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ بزرگ است خداى تعالى ، پادشاه بسزا ، لا إِلهَ إِلَّا هُوَ نه خداى مگر وى مر خلق را رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ آفريدگار عرش با قدر باعلا . ( 116 ) وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ و هر كه با خداى تعالى جز خداى را خداى خواند ، لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ و آن چيزى است كه بر وى اقامتى حجّتى نتواند ، فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ شمار وى به نزد خداى وى است جزاى به سزاى وى [ وى ] داند ؛ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ هرآينه نرهند كافران ، وَ قُلْ رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ و بگو يا محمد اى پروردگار من بيامرز ما را و ببخشاى بر ما و تويى بهترين بخشايندگان . ( 118 - 117 )