در همه نعمتها شاكر است . ( 19 ) وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ و راست كرد ابليس گمان خويش بر ايشان ، فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ متابعت كردندش مگر گروهى از مؤمنان . ( 20 ) وَ ما كانَ لَهُ عَلَيْهِمْ مِنْ سُلْطانٍ و نيست مر وى را « 1 » بر ايشان ولايت به جبر به كفر بردن ، و از ايمان بيرون « 2 » آوردن ؛ إِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يُؤْمِنُ بِالْآخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْها فِي شَكٍّ ليكن مبتلا كرديم به وسوسه‌هاى وى خلق را تا پديد آريم آن را كه گرونده به قيامت است ، از آنك وى در بودن وى با شك و شبهت است وَ رَبُّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيظٌ و پروردگار ترا بر هر چيزى اطّلاع و احاطت است . ( 21 ) قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ بگو يا محمّد مر مشركان را كه بخوانيت آن بتان را كه به جز خداى تعالى به دوستى گرفتيت « 3 » ، تا چيزى از آثار قدرت پيدا كنند چون ايشان را خدايان گفتيت « 4 » ؛ لا يَمْلِكُونَ مِثْقالَ ذَرَّةٍ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ مالك نشوند مثقال « 5 » ذرّه‌اى را « 6 » در آسمان و نه در زمين ، وَ ما لَهُمْ فِيهِما مِنْ شِرْكٍ و نيست ايشان را شركت با خداى تعالى نه در آن و نه در اين وَ ما لَهُ مِنْهُمْ مِنْ ظَهِيرٍ و نه مرورا از ايشان بر آفريدن چيزى معين . ( 22 ) وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ و سود ندارد شفاعت نزد وى ، مگر مر آن را كه فرمان بود به حقّ وى ؛ و آن پيامبران بود و فرشتگان ، و فرشتگان ترسان شوند به « 7 » وقت رسيدن اين فرمان ، حَتَّى إِذا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ و چون فزع برده شود از دلهاى ايشان « 8 » ، قالُوا ما ذا قالَ رَبُّكُمْ گويند مر رسانندگان اين فرمان را كه چه گفت پروردگارتان ؛ قالُوا الْحَقَّ گويند حق گفت و راست ، وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ و

--> ( 1 ) - ن : مر او را . ( 2 ) - ن : برون . ( 3 ) - ت : گرفته‌ايد . ( 4 ) - ن : گفته‌ايت - ت : گفته‌ايد . ( 5 ) - ن و ت : مقدار . ( 6 ) - ن : « را » ندارد . ( 7 ) - ن : « به » ندارد . ( 8 ) - ن : شان .