فَأَعْرَضُوا روى از شكر بگردانيدند ، فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ فرستاديم برايشان سيل آن وادى يا آن بند . و گويند عرم [ نام ] آن موشان بود كه به دندانهاى آهنين آن بند را سوراخ كردند و بدان سيل هلاك كرديم آن بوستانهاى ايشان « 1 » وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ و بدل كرده‌ييم « 2 » آنها را به دو رويه بوستانها بديگر سان ؛ ذَواتَيْ أُكُلٍ خَمْطٍ همه با بر « 3 » ، ليكن به لون ديگر : درخت اراك ، طلخ « 4 » ميوهء خارناك ؛ وَ أَثْلٍ [ و ] درخت گز و گويند درخت خار ، وَ شَيْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ و چيزى اندك از درخت نبق ناخوش خوار . ( 16 ) ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا آن جزايى بود كه به نسپاسى ايشان داديم ايشان را ، وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ و جزا ندهيم به زوال نعمت مگر نسپاسان را . ( 17 ) وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بارَكْنا فِيها قُرىً ظاهِرَةً و كرديم ميان ايشان و ميان ديه‌هاى مبارك يعنى ولايت شام و مسجد اقصى ، ديه‌هاى نزديك پيدا ، وَ قَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ و بر يك اندازه كرديم آن را « 5 » مسافتها ؛ سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً آمِنِينَ و گفتيم مىرويت در اينها شبها و روزها در امان ، از تشنگى و گرسنگى و دزدان . ( 18 ) فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا گفتند اى پروردگار ما دور كن مسافت اسفار ما تا دلهاى ما بگشايد ، و مالهاى ما بفزايد ، وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ستم كردند بر تنهاى خود بدين اختيار بد . فَجَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ ايشان را داستانهاى ديگران كرديم ، وَ مَزَّقْناهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ و در هر شهرىشان درپراكنديم ؛ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ اندرين دلالتهاست مر هر مؤمنى كامل را كه در همه محنتها صابر است ، و

--> ( 1 ) - ن : شان . ( 2 ) - ن و ت : كرديم . ( 3 ) - اصل : برابر . ( 4 ) - ن : تلخ . ( 5 ) - ن : آنها را .