از عذاب آتش به زدن به تازيانهء آتش « 1 » كه مر « 2 » و را داده بوديم . ( 12 ) يَعْمَلُونَ لَهُ ما يَشاءُ مِنْ مَحارِيبَ مىساختند مرو را آنچه « 3 » مىخواست از كارها ، و عالى پيشگاهها ، وَ تَماثِيلَ و صورتهاى انبيا ، و علما و صلحا وَ جِفانٍ كَالْجَوابِ و كاسه‌ها - [ اى ] چون حوضها وَ قُدُورٍ راسِياتٍ و ديگهاى استوار در زمين بركنده از كوهها ، اعْمَلُوا آلَ داوُدَ شُكْراً و گفتيم اى آل داود شكر آريت برين نعمتها ، وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ و اندك‌اند از بندگان من شكور و شكو [ ر ] شكر آرندهء بر دوام بود « 4 » هم در نعمتها ، و هم در محنتها . ( 13 ) فَلَمَّا قَضَيْنا عَلَيْهِ الْمَوْتَ چون حكم مرگ كرديم بر سليمان ، ما دَلَّهُمْ عَلى مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ نشان ندادشان بر مرگ وى مگر چوب خوارج « 5 » كه مىخورد عصاى وى را « 6 » در نهان ، فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ چون در گشت بدانستند پريان ، أَنْ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ ما لَبِثُوا فِي الْعَذابِ الْمُهِينِ كه اگر ايشان غيب دانستندى ، در عذاب خواركننده يعنى مجرك « 7 » نپايستندى . ( 14 ) لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ بود مر اهل سبا را اندر « 8 » باشگاههاى ايشان « 9 » آيتى ، يعنى دلالتى ، بر نعمت به قدرت ربّ ؛ جَنَّتانِ عَنْ يَمِينٍ وَ شِمالٍ دو رويه بوستانها از راست و از چپ . كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَ اشْكُرُوا لَهُ و گفتيم‌شان بخوريت از روزى پروردگار ، و شكر آريت وى را « 10 » بر نعمتهاى بسيار بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ شهر [ ى ] خوش و خداوند [ ى ] آمرزگار . ( 15 )

--> ( 1 ) - ن و ت : آتشين . ( 2 ) - ن : « مر » ندارد . ( 3 ) - ن : آنج . ( 4 ) - اصل : شكو شكر آرندهء بردا بود » . كه از دو متن ديگر اصلاح شد . ( 5 ) - ت : چوب خوراك - ن : مانند متن . ( 6 ) - ن : و را . ( 7 ) - همين‌طور است در دو نسخهء ديگر . ( 8 ) - ن : در . ( 9 ) - ن : شان . ( 10 ) - ن : و را .