وَ قالَتْ لِأُخْتِهِ قُصِّيهِ و گفت مادر موسى مر خواهر موسى را كه پى برش فَبَصُرَتْ بِهِ عَنْ جُنُبٍ وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ بديدش از دور چون برفت بر اثرش ، و ايشان را آگاهى نى از خبرش . ( 11 ) وَ حَرَّمْنا عَلَيْهِ الْمَراضِعَ مِنْ قَبْلُ و بازداشتيم موسى را از گرفتن پستانهاى زنان ، پيش از آن ؛ فَقالَتْ هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلى أَهْلِ بَيْتٍ يَكْفُلُونَهُ لَكُمْ وَ هُمْ لَهُ ناصِحُونَ گفت خواهر موسى ا راه نمايمتان ، بر اهل بيتى كه بپذيرندش از بهر شما و ايشان مروى را « 1 » نيكوخواهان . ( 12 ) فَرَدَدْناهُ إِلى أُمِّهِ بازرسانيديمش به سوى « 2 » مادرش ، كَيْ تَقَرَّ عَيْنُها وَ لا تَحْزَنَ تا روشن شودش چشمش به پسرش ، و نماند غم غم خورش ؛ وَ لِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ و تا بداند كه وعدهء خداى تعالى حق است ، وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ و ليكن بيشترين ايشان نمىدانند كه اين صدق است . ( 13 ) وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ و چون رسيد به قوّت برنايى خويش و آن از هژده سالگى بود تا سى سال ، وَ اسْتَوى و تمام شد بر عقل « 3 » و توانايى خويش بر سر چهل سال ؛ آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً و داديمش حكمت و دانايى ، وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ و همچنين جزا دهيم مر نيكوكاران را بسزايى . ( 14 ) وَ دَخَلَ الْمَدِينَةَ عَلى حِينِ غَفْلَةٍ مِنْ أَهْلِها و در آمد به شهر به وقت غفلت اهل وى وقت ميان روز خفتن ، و گويند ميان نماز شام و نماز خفتن . فَوَجَدَ فِيها رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلانِ يافت در وى دو مرد را كه مىكردند جنگ و داورى ، هذا مِنْ شِيعَتِهِ اين يكى از اتباع وى يعنى سبطى ، وَ هذا مِنْ عَدُوِّهِ و آن ديگرى از دشمنان وى يعنى قبطى ؛ فَاسْتَغاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ فرياد خواست از

--> ( 1 ) - ن : اورا . ( 2 ) - ن : « بسوى » ندارد . ( 3 ) - ن و ت : در عقل .