اهْبِطُوا مِصْراً فَإِنَّ لَكُمْ ما سَأَلْتُمْ پس درآييت به شهرى ، تا بيابيت از آنچه مىخواهيد بهرى . درآمدند و كردند تباهى ، و افتادند در [ كفر و ] گمراهى ؛ وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْكَنَةُ و به ذل جزيه و فقر و فاقه گرفتار گشتند ، وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ و مر انتقام خداوند را سزاوار گشتند . ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ و اين همه « 1 » بدان سبب بود كه به آيات خدا كافر مىگشتند ، وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ و پيغامبران را به ناحق « 2 » مىكشتند ؛ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ و اين افتادن به كفر و كشتن پيغامبران را « 3 » به شومى تكبّر و عصيان ايشان بود ، و به سبب عدوان ايشان بود . ( 61 ) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا هرآينه آن كسان كه ايمان آوردند . وَ الَّذِينَ هادُوا وَ النَّصارى وَ الصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً و آن جهودان و ترسايان و نغوشكان « 4 » [ كه ] بعد كفر خويش ، به خداى عزّ و جلّ گرويدند ، و به قيامت ايمان آوردند ، و عمل صالح كردند . فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ ايشان [ ر ] است مزد كار ايشان ، نزد آفريدگار ايشان ؛ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ و ايشان را ترس عقوبت نيست ، و غم فوت كرامت نيست . ( 62 ) وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ و ياد كنيت چون گرفتيم عهد شما ، وَ رَفَعْنا فَوْقَكُمُ الطُّورَ و برداشتيم كوه از زبر شما ؛ خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ و گفتيم اين كتاب بپذيريت ، و بجدّ و مداومت كا [ ر ] بستن وى را پيش گيريت ، وَ اذْكُرُوا ما فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ و آنچه در وى است ياد داريت ، تا از دوزخ و عقوبت برهيت . ( 62 )

--> ( 1 ) - ن : و اين چه . ( 2 ) - ن و ت : « به ناحق » ندارد . ( 3 ) - ن : « را » ندارد . ( 4 ) - ن : نغوشاكان .