عذابى از آسمان ، به فسقى كه آمد از ايشان ؛ و آن آتشى بود كه همه بر جاى بسوختند ، و گويند كه فجأتى بود ، يا طاعون « 1 » كه هفتاد هزار تن ازيشان بمردند « 2 » . ( 59 ) وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِهِ و ياد كنيد چون آب خواست [ موسى ] از بهر قوم خويش در تيه ، چون نبود آب را توجيه ؛ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ گفتيم بزن بىدرنگ ، عصاى خويش بر سنگ ؛ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً بزد و از وى [ دواز ] ده چشم « 3 » آب روان شد ، و اين دوازده [ چشمه ] از بهر دوازده سبط ايشان شد . قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ و دانستند هر سبط [ جاى ] برگرفتن « 4 » آب خويش ، كُلُوا وَ اشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ و گفتيم مىخوريت هر يكى « 5 » از روزى خدا طعام و شراب خويش ؛ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ و در زمين فساد مكنيد « 6 » ، يعنى كافرى و بىفرمانى و بىدادى مكنيد « 9 » . ( 60 ) وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى و ياد كنيد چون موسى را گفتيد لَنْ نَصْبِرَ عَلى طَعامٍ واحِدٍ ما را شكيبائى نيست بر يك طعام ، يعنى بر جمع ميان الْمَنَّ وَ السَّلْوى بر دوام ، فَادْعُ لَنا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ بخواه از رب العالمين ، تا پديد آرد ما را آنچه « 7 » [ مىر ] وياند از زمين : مِنْ بَقْلِها وَ قِثَّائِها وَ فُومِها وَ عَدَسِها وَ بَصَلِها از ترهء وى و خيار وى ، و گندم خوش خوار وى « 8 » ، و سير و پياز وى ، و عدس و ساز وى . قالَ أَ تَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ گفت ابدل مىخواهيت آنچه فرومايه‌تر است ، از آنچه « 10 » گران‌مايه‌تر است ؛

--> ( 1 ) - ن : طاعونى . ( 2 ) - اصل : به مردن . ( 3 ) - ن و ت : چشمه روان شد . ( 4 ) - اصل : برگرفتند . ( 5 ) - ن و ت : « از يكى » اضافه دارد . ( 6 ) - در اصل : مىكنيد . ( 7 ) - ن : آنج . ( 8 ) - ت : خوش‌گوار . ( 9 ) - در اصل : مىكنيد . ( 10 ) - ن : آنج .