ثُمَّ بَعَثْناكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ و باز زنده كرديمتان از بعد هلاك تا شكر آريت ، و طاعت كنيد . ( 56 ) وَ ظَلَّلْنا عَلَيْكُمُ الْغَمامَ و ابر را در تيه ، سايهء شما كرديم « 1 » ، وَ أَنْزَلْنا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوى و ترنگبين و وراتيج « 2 » فرستاديم « 3 » ، و طعمهء شما كرديم « 11 » ، كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ و گفتيم بخوريت از اين روزى طيّب كه داديم ، و ازين نعمت كه فرستاديم وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ مخالفت به جاى آوردند ، و ضرر نه به حقّ ما كردند چه « 4 » به حقّ خود كردند . ( 57 ) وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ و ياد كنيد چون گفتيم درآييد درين « 5 » شهر و آن مصر يا شام بود ، و گويند يا « 6 » شهر [ ى ] كه آن را اريحا « 7 » يا آذرعا نام بود « 8 » . فَكُلُوا مِنْها حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَداً و مىخوريد از وى از هر كجا خواهيد خوش و گوارنده ، وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً و درآييد به در وى نزد در وى سجده‌آرنده ، يا به وقت در آمدن سرها به تواضع فرودآرنده وَ قُولُوا حِطَّةٌ و بگوييد استغفر اللّه ، و گويند بِسْمِ اللَّهِ ، و گويند لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ ، چه اين آيتى است افكنندهء گناهان يا بگوئيد حطّه ؛ بيفكن بار ما ، و بيامرز گناه بسيار ما نَغْفِرْ لَكُمْ خَطاياكُمْ وَ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ تا بدان را عفو خطاها دهيم ، و نيكان را زياده « 9 » عطاها دهيم . ( 58 ) فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ بذل كردند ظالمان قول فرمودهء ما را ؛ به قول « 10 » ديگر قول فرموده حطّه بود ، و قول ايشان حنطه بود . فَأَنْزَلْنا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ فرستاديم برين ظالمان ،

--> ( 1 ) - اصل : كردم . ( 2 ) - ن و ت : ورتيج . ( 3 ) - اصل : فرستادم . ( 4 ) - ن : كه . ( 5 ) - ن و ت : بدين . ( 6 ) - ن و ت : يا ندارد . ( 7 ) - اصل : ريحا . ( 8 ) - ن : و گويند ايليا بود . « ت » و گويند ايليا نام بود . ( 9 ) - ن : زيادت . ( 10 ) - ن : به قولى . ( 11 ) - اصل : كردم .