متن تفسير برداريم و فقط به چاپ متن فارسى اكتفا كنيم بهتر است ، زيرا عبارات موزون و مسجّع اگر متوالى و بىوقفه پشت سر هم قرار گيرد زيباتر و دلنشين‌تر خواهد شد و ضمنا لطمه‌اى هم به اصل تفسير وارد نمىشود . ما نيز پس از مطالعهء زياد اين روش را پذيرفتيم ، و ليكن كلمهء اول آيه را در اول سطر و شمارهء آن را در آخر ترجمهء آيهء قرآن قرار داديم تا دانشمندان به سهولت بتوانند ترجمه را با آيات قرآن - در صورت لزوم - منطبق كنند . امّا پس از انتشار آن ، بسيارى از فضلا و استادان ادب فارسى مىگفتند اگر اين تفسير را به همان صورت اصل - يعنى بدون برداشتن آيات از متن - چاپ مىگرديد فايدهء آن براى مراجعه‌كنندگان بيشتر بود . متوجه شدم كه سود اين نظريّه نسبت به نظريّه پيشين به مراتب بيشتر و جامع‌تر است ، لذا در چاپ دوّم ، طبق عقيدهء استادان محترم ، دوباره آيات را به همان روش اوليّه كه مؤلّف به كار برده است در جاى خود قرار داديم ، منتهى اين كار ، به روش « لى آت » انجام پذيرفت . چنان كه قبلا نيز اشاره شد ، نسخهء آستانه را به واسطه كهنه‌تر بودن كتابت ، اصل قرار داديم و از نسخهء افغانستان كه با علامت « ن » نشان داده شده است ، به عنوان نسخه‌بدل استفاده كرديم و تفاوت آن را با دقت و حوصله زياد در پاورقى متذكر شديم ، و سپس از نسخهء تركيه ( - ت ) نيز براى شرح و توضيح بعضى عبارات و واژه‌ها سود جستيم . در اينجا خالى از فايده نيست كه بگوئيم ، در اصل نسخه گاهى يك كلمه با دو نسخهء ديگر كمى اختلاف داشت ما بواسطهء رعايت وزن و سجع ، متن نسخهء ديگر را برگزيديم و اصل را در پاورقى يادداشت كرديم ، مگر يكى دو مورد كه اصلاح بطريق قياسى انجام گرفت و ما آن را با عبارت « تصحيح قياسى است » تذكر داديم و خواننده را به موارد تصحيح آگاه كرديم در غير اين مورد اگر اصلاحى صورت گرفته است قطعا در دو متن ديگر يا لااقل در يكى از آن دو آمده است چه در پاورقى نام آن نسخه را ذكر كرده باشيم و چه نكرده باشيم . آنچه كه در چاپ دوّم انجام شده بدين قرار است : 1 - يك‌بار ديگر متن چاپى را با اصل آن مقابله كردم ، و مواردى كه لازم به نظر مىرسيد به دو نسخهء ديگر و نيز به نسخه‌هائى كه بعدا پيدا شده است مراجعه كردم ، و در چند مورد هم اصلاحاتى به عمل آمد . 2 - تمام غلطهائى كه در پايان هر جلد آمده است تصحيح ، و نيز اغلاط ديگرى اگر وجود داشت بر طرف كردم .