و خصوصيّت املأ آن بدين قرار است : 1 - پ ، قبل ما ، گ به صورت : ب ، ج ، ك نوشته شده است ، مگر در موردى كه احتمالا اشتباهى رخ مىداده ، مانند : پند عالميان ، ( انعام ، آيهء 90 ) 2 - آنچه ، بدانجه ، ( به همين صورت در همه جا ) 3 - بدانك ، از آنك ، بعد آنك ، آنك ، ( همه جا ) 4 - جنانك . ( توبه 69 - چنان كه ( انعام 94 ) ( به دو صورت نوشته شده ) 5 - « ى » غالبا بجاى « اى » . 6 - غالبا « ه » غير ملفوظ را در موقع جمع به « ها » ، حذف مىكند مثل : معجزها ( - معجزه‌ها ) ، حلقها ( - حلقه‌ها ) ، چشمها ، ( - چشمه‌ها ) ، كرانها ( - كرانه‌ها ) ، خانها ( - خانه‌ها ) و بعضى مواقع - البته به ندرت - حذف نمىكند مانند : مايه‌هاى مرغ ، معجزه‌ها و . . . 7 - ضبط برخى از كلمات با اعراب است از قبيل : وى ، جهودان ، برشوند ، خنك ، نسپاس ، خواهى ، گنده پير . بخش ضبط كلمات . 8 - قاعدهء دال و ذال رعايت نشده است . 9 - تخفيف در بعضى از كلمات : هماره / همواره . شان / ايشان . پادشا / پادشاه . خفا / خفاء . شباروز / شبانه روز . اگر خواسيتى / اگر خواستيتى . نگوسار / نگونسار . فردگى / فيردگى . سپندانه / سپند دانه . سخت‌ترين / سخت‌ترين .