ياران ، همچون گفتار جهودان و ترسايان ؛ فَاللَّهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ خداى تعالى حكم كند ميان ايشان روز قيامت ، در آنچه « 1 » مىكردند در وى اختلاف و منازعت . ( 113 ) وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَساجِدَ اللَّهِ أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ و كيست ستمكارتر از آن كسى كه بازدارد مسجدهاى خداى تعالى را از آنك در وى خداى را عزّ و جلّ ياد كنند ، وَ سَعى فِي خَرابِها و بكوشد در ويرانى وى بعد « 2 » آنك ديگران آباد كنند ؛ أُولئِكَ ما كانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوها إِلَّا خائِفِينَ آنها را نبود در آمدن در وى مگر يابيم ، لَهُمْ فِي الدُّنْيا خِزْيٌ وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ ايشان را بود در دنيا رسوايى و در آخرت عذابى « 3 » عظيم . ( 114 ) وَ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ مشرق و مغرب مر خداى راست ، فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ هر كجا روى آريت در حال پوشيدگى به تحرّى قبله آنجاست ، و خداى را بدان رضاست ؛ إِنَّ اللَّهَ واسِعٌ عَلِيمٌ چه خداى تعالى غنى و جواد و به عجز شما داناست . ( 115 ) وَ قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً سُبْحانَهُ و ناسزاگويان گفتند گرفت خداى تعالى فرزند جهودان گفتند عُزَيْرٌ « 4 » ابْنُ اللَّهِ ، و ترسايان گفتند الْمَسِيحُ ابْنُ اللَّهِ ، و مشركان گفتند الملائكة بنات اللّه ؛ پاك است وى از هر ناسزا ، بَلْ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ بلكه « 5 » وى را « 6 » ست آنچه « 7 » در آسمانهاست و زمينها ، كُلٌّ لَهُ قانِتُونَ همه گردن نهند حكم وى را . « 8 » ( 116 ) بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ نو آفرينندهء آسمانهاست و زمينهاست ، وَ إِذا قَضى أَمْراً

--> ( 1 ) - ن : آنج . ( 2 ) - ن : بعد از . . . ( 3 ) - اصل : عذاب . ( 4 ) - ت : عزيز . ( 5 ) - ن : بل كه . ( 6 ) - ن : ورا . ( 7 ) - ن : هر چه ( 8 ) - ن : ورا .