ابى بن كعب و عبد اللَّه ، و امام باقر و صادق عليه السّلام نيز نصب را در : « التائبين » تا « و الحافظين » از باب مدح دانسته‌اند ؛ و مىتوان گفت مجرور است كه صفت براى « مؤمنين » در آيهء قبل باشد ، وجه ديگر : « التائبون » مبتدا ، و خبرش : « العابدون » و ما بعدش خبر بعد از خبر است . معناى آيه اين است : توبه كنندگان از كفر در حقيقت ، جمع كنندگان اين خصلتهايند ، و عبادت كنندگان ، كسانىاند كه در عبادت خداوند اخلاص دارند . السَّائِحُونَ ؛ روزه گيران ، از اين جهت كه از به كار بردن شهوات نفسانى امتناع مىكنند تشبيه شده‌اند به كسانى كه در روى زمين به سياحت مىپردازند . بعضى گفته‌اند : منظور طالبان علم‌اند كه در زمين به گردش مىپردازند و علم را هر آنجا كه گمان مىبرند ، جستجو مىكنند . وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ ؛ كسانى كه فرمانهاى الهى را رعايت و از منهيّات خداوند ، اجتناب و دورى مىكنند . [ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 113 تا 114 ] ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَ لَوْ كانُوا أُولِي قُرْبى مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ ( 113 ) وَ ما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِيمَ لِأَبِيهِ إِلاَّ عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ ( 114 ) ترجمه : پيامبر و مؤمنان حق ندارند كه براى مشركين طلب آمرزش كنند ، پس از آن كه برايشان روشن شد كه اينها اهل دوزخند ، هر چند كه از خويشانشان باشند . ( 113 ) ابراهيم كه براى پدرش طلب آمرزش