ايمان داشته ولى برخى از فرستادگان او را انكار كرده‌اند ، از كسانى قرار داده كه به خدا و تمام پيامبران او كافرند و معناى اين كه آنان ميان كفر و ايمان راهى را برگزينند اين است كه مىخواهند راه وسط را انتخاب كنند در حالى كه بين كفر و ايمان حد وسطى وجود ندارد ، از اين رو خداوند فرموده : أُولئِكَ هُمُ الْكافِرُونَ حَقًّا ؛ يعنى آنان در كفر خويش كامل هستند . « حقا » تأكيدى براى مضمون جمله يا صفت براى مصدر الكافرين است و تقدير آيه : كفرا حقا لا شك فيه است . داخل شدن « بين » بر « احد » جايز است ، زيرا كلمه احد عام است و بر مفرد مذكر و مؤنث و تثنيه و جمع آن دو اطلاق مىشود ؛ چنان كه مىگويى : ما رأيت أحدا و مقصود تو عموم افراد است و معناى آيه اين است كه مؤمنان حقيقى ميان دو فرد از پيامبران يا ميان جمعى از آنها فرق نمىگذارند . سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ ؛ معنايش اين است كه پاداش آنان گر چه به تأخير افتد به آنها داده خواهد شد . و مقصود مورد تأكيد قرار دادن وعدهء پاداش است نه متأخّر بودن آن . [ سوره النساء ( 4 ) : آيات 153 تا 154 ] يَسْئَلُكَ أَهْلُ الْكِتابِ أَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتاباً مِنَ السَّماءِ فَقَدْ سَأَلُوا مُوسى أَكْبَرَ مِنْ ذلِكَ فَقالُوا أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّناتُ فَعَفَوْنا عَنْ ذلِكَ وَ آتَيْنا مُوسى سُلْطاناً مُبِيناً ( 153 ) وَ رَفَعْنا فَوْقَهُمُ الطُّورَ بِمِيثاقِهِمْ وَ قُلْنا لَهُمُ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً وَ قُلْنا لَهُمْ لا تَعْدُوا فِي السَّبْتِ وَ أَخَذْنا مِنْهُمْ مِيثاقاً غَلِيظاً ( 154 )