[ سوره الإخلاص ( 112 ) : آيات 1 تا 4 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ( 1 ) اللَّهُ الصَّمَدُ ( 2 ) لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ ( 3 ) وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ ( 4 ) ترجمه : بنام خداوند بخشاينده مهربان ( 1 ) بگو ( اى محمد ) خدا يكى است ، يا اى رسول ما بگو اوست خداى يگانه ( 2 ) او خداى بينياز است ( 3 ) او كسى را نزاده ( 4 ) و او زائيده كسى نيست ( 5 ) و هيچكس همتاى او نخواهد بود . قرائت : ابو عمرو احد اللَّه الصمد بدون تنوين دال احد خوانده و از او نيز روايت شده كه ميگفت قل هو اللَّه احد آن گاه وقف ميكرد ، و اگر وصل مينمود ميگفت احد اللَّه و گمان ميكرد كه عرب مثل اين را وصل نكرده و ديگران احد اللَّه با تنوين خوانده‌اند ، و اسماعيل از نافع و حمزه و خلف و رويس كفوا با سكون فاء با همزه خوانده‌اند و حفص كفوا با فاء مضمومه و واو مفتوحه بدون همزه خوانده و ديگران كفوا با همزه و ضمه فاء قرائت كرده‌اند . دليل : ابو على گويد : كسى كه احدن اللَّه خوانده پس دليل آن روشن است كه تنوين از احد ساكن و لام معرفه از اسم ( اللَّه ) مساكن پس چون التقاء دو ساكن شده اوّلى از آن دو بكسره حركت داده شود چنانچه