ترجمه : بنام خداوند بخشاينده مهربان ( 1 ) آن گاه كه زمين بلرزاند و جنبانيده شود جنبيدنش ( كه نزديك نفخه صور مقرّر است ) ( 2 ) و زمين بارهاى گران خود را بيرون آرد ( 3 ) و انسان ( از روى تعجّب ) گويد زمين را چيست ( كه پوشيده‌هاى خود را آشكار كند ) ( 4 ) آن روز زمين داستانهايش را بگويد ( 5 ) براى اينكه پروردگارت به آن رخصت داده ( 6 ) آن روز مردم پراكندگانند ( گروه گروه از گورها بموقف حساب ) بازگرداند تا بديشان كردارشان را بنمايانند ( 7 ) پس هر كه به قدر وزن ذرّه‌اى عمل نيكو كند آن را ( و پاداشش را ) به بيند ( 8 ) و هر كه به اندازه وزن ذرّه‌اى بد كند آن را ( و مكافات آن را ) به بيند . قرائت : در بعضى از روايات از كسايى خيرا يره و شرّا يره بضم ياء در هر دو و آن روايت ابان است از عاصم نيز ، و آن قرائت حضرت على بن ابى طالب عليه السلام است ، و ديگران از قاريان يره بفتح ياء در هر دو موضع خوانده‌اند و ليكن ابا جعفر و روح و رويس بضم هاء ضمّه مختلفه بدون اشباع خوانده‌اند . دليل : ابو على گويد ، كسى كه يره خوانده فعل منقول از رأيت زيدا ديدم زيد را قرار داده وقتى كه آن را بديده‌ات ادراك نمودى و ارئيته عمر او فعل مبنى شد براى مفعول است و كسى كه يره خوانده ، پس تقديرش بر جزاؤه است يعنى ميبيند پاداش آن را و اثبات و او در يرهو بعد هاء آن دليل خوبى است چنانچه مىگويى اگر مو براى اينكه اين هاء را پيروى مىكند