و عمر بن زيد از حضرت صادق ( ع ) روايت كرده كه فرمود ، من سوار ميشدم در حاجت چنان كه خداوند آن را كفايت فرموده است ، سوار نميشوم براى حاجتم مگر التماس اينكه مرا خدا ببيند كه روز ميكنم در طلب حلال آيا نميشنوى قول خدا عزّ اسمه را ، فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ . . . آيا ديده‌اى كه اگر مردى داخل خانه‌اى شود و درش را به روى خود ببندد آن گاه بگويد روزى من بر من فرود مىآيد آيا اين مىشود امّا او يكى از آن سه نفريست كه دعايشان مستجاب نميشود ، گويد گفتم اين سه نفر كيانند فرمود : 1 - مردى كه زنى دارد كه باب ميل او نيست ، پس بر او نفرين مىكند مستجاب نميشود زيرا اختيار او در دست اوست اگر خواست او را رها كند هر آينه ميتواند . 2 - مردى كه طلبى از كسى دارد ، پس شاهدى ( يا سندى نوشته اى ) نميگيرد ، پس آن شخص حق او را انكار مىكند پس طلبكار نفرين بر او مىكند و مستجاب نميشود زيرا آنچه وظيفه داشت ترك نمود . 3 - مردى كه چيزى دارد و در منزلش مينشيند و حركت نميكند و التماس روزى نميكند تا بخورد سپس دعا مىكند مستجاب نميشود .

--> ( ترك شيعه نماز جمعه را براى تقيّه بوده و لكن اين غير ممكن است زيرا بيشتر اهل سنت حضور و اقامه سلطان را واجب و شرط نميدانند ، خصوصا مالك كه مذهبش غالب بر اهل مدينه بوده و مذهب شافعى و احمد بن حنبل هم همين است ، و خلاصه تفرّد به اجتماع با امامى كه منصوب از طرف سلطان - نبوده نزد ايشان منكر نيست با اينكه ما ميبينيم چيزهايى را كه نزد ايشان مثل مسح بر پا در وضو ، و حىّ على خير العمل در اذان و بسم اللَّه الرحمن الرحيم را آشكارا گفتند منكر است ، و شيعه آن را در ظاهر ترك و در