12 - و در دو روز آن را هفت آسمان آفريد ، و در هر آسمانى فرمانى مخصوص وحى فرمود ، و آسمان دنيا را با چراغهايى زينت داديم و آن را از خطر حفظ كرديم ، و اين است تقدير خداى تواناى دانا . 13 - و اگر رويگردان شدند به آنان بگو : شما را از صاعقهء عذابى مانند صاعقهء عاد و ثمود ميترسانم . 14 - هنگامى كه پيامبران از هر طرف بسويشان آمدند كه جز خداوند را نپرستيد ، در پاسخ پيامبران گفتند : اگر خداوند ما ميخواست ، فرشته ميفرستاد ، ما آن دينى را كه براى آن فرستاده شده‌ايد قبول نداريم . 15 - امّا قوم عاد در روى زمين بنا حقّ تكبّر ورزيدند ، و گفتند : چه كسى از ما نيرومندتر خواهد بود ؟ آيا نمىبينند همان خدايى كه آنان را آفريده است از آنان نيرومندتر است ، و اين قوم آيات ما را انكار ميكردند ؟ ! اعراب آيات : طوعا و كرها هر دو مصدر هستند كه بجاى حال قرار گرفته‌اند كه تقدير آن چنين است « ائتيا تطيعان اطاعة او تكرهان كرها » « 1 » و طائعين ، كه منصوب است بنا بر حاليت دليل بر اين مدّعاست . سبع سماوات نيز منصوب است بنا بر حاليت بعد از فراغت از فعل . معنى آيات : ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ : آن گاه از آفرينش آسمان ياد كرده فرمود : « ثمّ » يعنى : سپس آهنگ آفرينش آسمان كرد در حالى كه

--> ( 1 ) كه تطيعان و تكرهان فعل حال حذف شده و طوعا و كرها دو مصدر بجاى دو فعل قرار گرفته است .