و مؤيّد اين قول آنست كه خداوند بزرگ كفر را به نجاست توصيف كرده ، و ميفرمايد : إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ يعنى مشركين نجس هستند ، و در جاى ديگر زكات را بمعنى تطهير گرفته ميفرمايد : خَيْراً مِنْهُ زَكاةً « 1 » . از حسن و قتاده نقل شده است كه معنى چنين است مشركين اقرار به زكات نميكنند ، و پرداخت آن را لازم نميدانند ، و بدان ايمان ندارند . و از كلبى آمده است كه : خداوند مشركين را كه هم حج انجام ميدادند و هم عمره ، به پرداخت نكردن زكات سرزنش فرموده است . از ضحّاك و مقاتل رسيده است كه معنى آيه اينست كه مشركين در راه

--> ( معنى آيه اينست : ( واى بر مشركين كه به امام اوّل مشرك شدند ، و آنان بديگر امامان هم كافرند ) . خداوند مردم را دعوت مىكند كه به او ايمان آورند اگر ايمان آورند ، و رسولش را پذيرفتند آن وقت واجبات را بر آنان فرض ميسازد ) تفسير قمّى جلد 2 صفحهء 262 - . سپس مرحوم فيض ميگويد : اين حديث دلالت دارد بر آنچه كه همان مطالب تحقيق است به نظر من كه كفّار مادامى كه كافرند مكلّف به احكام شرعيّه نيستند . مترجم گويد : در تفسير و تأويل اين آيه مرحوم طبرسى اقوال بسيارى از مفسّرين عامّه را نقل ميكنند ولى با كمال تعجّب هيچنوع اشاره‌اى بتفسير اهل بيت ( ع ) در اينمورد نكرده‌اند ، و اين تأويل از امام صادق ( ع ) بسيار جالب و مناسب است . ( 1 ) سورهء كهف آيهء 81 : فَأَرَدْنا أَنْ يُبْدِلَهُما رَبُّهُما خَيْراً