چنانچه قبل از اسلام بود ، و بعضى گمان ميكردند كه آنچه خدا و پيامبر وعده دادند از يارى دين و اهلش آن غرور و فريب است ، پس اقسام ظنون بسيار است خصوصا گمان ترسوها از همه بيشتر است . ترتيب : قول خداى تعالى ، النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ پيوست بقول او وَ ما جَعَلَ أَدْعِياءَكُمْ أَبْناءَكُمْ دارد زيرا چون بيان فرمود كه پسر بودن بر او جايز و روا نيست در تعقيب آن فرمود كه آن حضرت با وصف اين بر مؤمنين - از خودشان شايسته‌تر است از جهت اينكه خداوند آن حضرت را بر آنها ولايت داد ، پس بر ايشان واجب است او را پيروى و اطاعت نمايند ، و اصل ولايت براى خداى تعالى است ، چنانچه فرمود : هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلَّهِ ولايت در اينجا مخصوص خداست « 1 » پس براى

--> ( 1 ) - موضوع ولايت كه مسئله روز است معركه آراء فقهاء و دانشمندان است بعضى از علماء معتقدند كه ولايت خدا و پيامبر ( ص ) و امام در عصر غيبت حضرت ولىّ عصر روحى له الفداء براى فقيه ثابت است و از آنهاست مرحوم ميرزا حسين نائينى قدس اللَّه سره و نايب الامام خمينى و من تبعه و بعضى هم بكلّ انكار ولايت را نموده براى فقهاء و بعضى هم قائل به تفصيل شده يعنى ميگويند ولايت دارند ولى نه ان ولايت مطلقه پيامبر و ائمه ( ع ) را بلكه ولايت آنان در محدوده امور حسبيه و نصب قيم براى صغار و طلاق - ممتنع و امثال ذلك است ، و قائلين به اين قول بيشتر است و ولايت فقيه به آن معنى را قبول ندارند و هو الحق ، و ما اگر از ديدگاه قرآن و اخبار صحيحه خاندان رسالت ملاحظه كنيم خواهيم دانست كه ولايت مطلقه مخصوص به خدا و پيامبر ( ص ) و امام است زيرا در قرآن مجيد انحصار به آنها داده لا غير انما وليكم اللَّه و رسوله و الذين آمنوا . . . فرموده و چون خدا عالم و داناى به تمام امور جزئى و كلى بندگانش مىباشد و مصالح و مفاسد آنان را