و حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود : ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ دوست بدارد با اين قلب قومى را و نيز دوست بدارد به همين قلب دشمنان آنها را ، ( اين غير ممكن است ) . و دانشمندان اختلاف كرده‌اند : در اينكه آيا ممكن است براى يك انسان دو قلب باشد ، پس بعضى منع نموده از امكان اين و گفته است كه اين مؤدّى مىشود به اينكه يك نفر دو انسان باشد به جهت اينكه مىشود كه بيكى از دو قلبش بخواهد چيزى را كه قلب ديگرش نميخواهد ، پس مثل

--> ( كه چون دل مركز و جاى محبّت است و آن مخصوص بارى تعالى - محبوب على الاطلاق جهان هستى است نبايد محبّت ديگرى از ما سوى او در آن راه يابد چنانچه از حضرت امير المؤمنين على عليه السلام روايت شده كه فرمود چون دل مخصوص خداست بر در دل نشسته غير او را در دلم راه ندادم . در دعاء شريف ابى حمزه ثمالى از حضرت امام زين العابدين عليه السلام است اللّهمّ انى اسئلك ان تملأ قلبى حبالك و خشية منك و تصديقا بكتابك و ايمانا بك و خوفا منك و شوقا اليك يا ذا الجلال و الاكرام : بار خدايا من ميخواهم از تو كه پر نمايى دلم را از حبّ خودت و نيز سرشار از خشيت و ترس از خودت و آن را مملو نمايى از تصديق بقرآنت و نيز پر سازى از ايمان بخودت و لرزش و ترس از خودت و اشتياق بدرگاهت اى صاحب جلالت و بزرگوارى . مترجم گويد : از اين آيه استفاده مىشود كه دوستى پيامبر اسلام و خاندانش با دوستى دشمنان و ستمكاران به آنها جمع نميشود . يعنى محبّت على عليه السلام و محبّت غاصبين و ظالمين بر آن بزرگوار و خاندان مظلوم او در يك دل جمع نخواهد شد .