[ سوره العنكبوت ( 29 ) : آيات 1 تا 5 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الم ( 1 ) أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ ( 2 ) وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ لَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبِينَ ( 3 ) أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ أَنْ يَسْبِقُونا ساءَ ما يَحْكُمُونَ ( 4 ) مَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 5 ) ترجمه : بسم اللَّه الرحمن الرحيم آيا مردم چنين پنداشتند كه به صرف آنكه بگويند ايمان ( به خدا ) آورده‌ايم رها شوند ( و بر صدق اين گفتار امتحان نگردند ) و ما امت‌هايى را كه پيش از ايشان بودند آزمايش نموديم البته خدا مىداند آنان را كه راست گفته و مىداند دروغگويان را . آيا آنان كه اعمال ناشايسته ( و نادرست ) مرتكب مىشوند پنداشتند كه بر ما سبقت گيرند بسيار بد حكم ميكنند . هر كس بلقاء ما اميدوار است البته هنگام وعده خدا فرا رسد و او ( بگفتار و كردار مردم ) شنواى دانا است .