آنست كه آنها در آتش دوزخ جاويدانند مگر آنها را كه خدا بخواهد و از ايشان درگذرد و بدوزخشان نبرد و منظور همان اهل توحيد هستند كه خدا اگر بخواهد از آنها ميگذرد . « وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا » و اما آنان كه بسبب فرمانبردارى و اطاعت خدا و دورى از گناه سعيد و نيكبخت شدند . « فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ » تا آسمانها و زمين بر پا است در بهشتند . « إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ » در اين جمله نيز همهء آن معانى محتمل است بجز آنچه در آنجا گفته شده كه برخى از اشقياء ممكن است از دوزخ بيرون آمده و نجات پيدا كنند ، زيرا همهء مسلمانان اتفاق و اجماع كرده‌اند بر اينكه هر كس مستحق ثواب شد داخل بهشت مىشود و پس از ورود ببهشت هرگز بيرون نخواهد رفت . « عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ » عطائى پايان ناپذير و تمام نشدنى .