بيان آيه 122 - 123 قرائت ميتا : اهل مدينه و يعقوب اين كلمه را به تشديد و ديگران بدون تشديد خوانده‌اند ابو عبيده گويد : ميته بدون تشديد ، مخفف ميته با تشديد است . ابو العلاى غسانى گويد : ليس من مات فاستراح به ميت * انما الميت ميت الاحياء انما الميت من يعيش كئيبا * كاسفا باله قليل الرجاء يعنى : كسى كه بميرد و آسوده شود ، مرده نيست . مرده ، كسى است كه دلى گرفته و غمگين و نااميد دارد . ياء دوم در اين كلمه كه منقلب از واو است ، حذف شده . لغت اكابر : جمع اكبر . اين جمع به صورت « اكابره » نيز به كار مىرود . مثل « احامره و اساوره » شاعر گويد : ان الاحامرة الثلاثة اهلكت * مالى و كنت بهن قدما مولعا الخمر و اللحم السمين احبه * و الزعفران و قد ابيت مردعا يعنى : سه سرخى كه از دير زمانى به آنها عشق مىورزيده‌ام ، مال مرا تباه كردند : شراب و گوشت فربه و زعفران . اعراب أَ وَ مَنْ : همزهء استفهام داخل بر واو شده و منظور از آن تقرير است . كذلك : كاف در محل نصب و عطف است بر « كَذلِكَ زُيِّنَ . . . » مجرميها : ممكن است منصوب و مفعول « جعلنا » و ممكن است مضاف اليه « اكابر » باشد . شأن نزول گفته‌اند : آيهء اول دربارهء حمزة بن عبد المطلب و ابو جهل بن هشام نازل شده