بيان آيه 88 - 89 - 90 قرائت اقتده : ابن عامر بكسر هاء و اشباع كسره قرائت كرده است و ديگران به سكون هاء . جز اينكه حمزه و كسايى و يعقوب و خلف در وصل هاء را حذف و در وقف باقى مىگذارند . وجه قرائت اول اين است هاء ضمير و بمصدر فعل برمىگردد . اگر چه مصدر ذكر نشده است اما فعل بر آن دلالت مىكند . مثل : هذا سراقة للقرآن يدرسه * و المرء عند الرشاء ان يلقها ذئب يعنى : اين است سراقه كه درس قرآن را ميخواند و حال آنكه اگر به رشوه برسد ، مانند ، گرگ است . ( يعنى : يدرس درساً ) . اما وجه قرائت دوم اين است كه كلماتى كه آخر آنها مكسور است در حالت وقف بهاء سكت . ختم مىكنند ، بنا بر اين در حال وصل احتياجى به اين هاء نيست . مقصود پيامبران مورد توجه و عنايات و اكرام پروردگار هستند و مردم بايد به آنها اقتدا كنند . در اين زمينه مىفرمايد : ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ : آنچه در گذشته دربارهء هدايت و گزينش و تفضيل پيامبران گفته شد ، نعمتى است كه خداوند بهر كس از بندگان خود بخواهد مىبخشد . هدايتى كه در اينجا آمده و شامل حال پيامبران خدا مىشود ، به معناى دلالت و راهنمايى نيست ، بلكه به معناى ارشاد بسوى پاداش است . چنان كه فرمود : « وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ » يعنى : همچنين نيكوكاران را پاداش مىدهيم . بديهى