بيان آيه 65 لغت لبس : اختلاط و در هم آميختن كار يا سخن . شيع : جمع شيعه . يعنى فرقه‌ها . تشيّع عبارت از اين است كه از لحاظ دينى از كسى پيروى كنند و او را دوست دارند . در عرف مسلمين به كسى شيعه گفته مىشود كه به امامت و خلافت بلا فصل على ( ع ) بعد از پيامبر ، معتقد باشد ، اعم از اماميه و زيديه و . . . به همين جهت است كه به ديگران شيعه گفته نميشود . مگر اينكه بدون الف و لام به كار رود و اضافه شود مثل : « شيعة بنى العباس » . مقصود باز هم در اين آيهء شريفه ، روى سخن با مشركين و مقصود تنبيه و ترسانيدن آنهاست مىفرمايد : قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ : اى محمد ، به اين كافران بگو : خداوند قادر است كه عذابى از بالاى سرتان يا از زير پايتان ، بسوى شما بفرستد ، در اينباره وجوهى گفته‌اند : 1 - منظور از عذاب بالاى سر ، صيحه و سنگ و طوفان و باد است ، كه نسبت به عاد و ثمود و قوم شعيب و قوم لوط انجام شد و منظور از عذاب زير پا فرو رفتن به زمين است كه سرنوشت قارون بود . اين وجه از سعيد بن جبير و مجاهد است . 2 - ضحاك گويد : يعنى عذابى كه بزرگان و زير دستان شما را فرا گيرد . 3 - ابن عباس گويد : منظور پادشاهان ستمكار و بندگان بد كار و بىخير است . از امام صادق ( ع ) نيز روايت شده است . أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً : يا اينكه شما را بفرقه‌ها و دسته‌هاى مختلف ، تقسيم كند