على اهل منى باسيافنا » اگر بخواهى فردا با شمشيرهايمان بر اهل منى حمله‌ور مىشويم . فرمود : به اين كار مامور نيستم . يعنى اين كار براى وقتى ديگر است . وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ : گناهى و حرجى بر شما نيست كه اگر در موقع جنگ با دشمن از باران به شما آزارى برسد يا معلول يا مجروح باشيد و براى حمل سلاحها ضعيف باشيد ، آنها را بگذاريد ولى از آنها مراقبت كنيد . وَ خُذُوا حِذْرَكُمْ : رعايت جانب احتياط را بنماييد كه شما را غافل گير نكنند و به شما حمله‌ور نشوند . إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكافِرِينَ عَذاباً مُهِيناً : خداوند براى مردم كافر ، عذابى خوار كننده مهيا كرده براى ابد در آن بمانند . دلالت آيه 1 - اين آيه دلالت دارد بر راستگويى پيامبر و صحت نبوتش ، زيرا هنگامى نازل شده كه پيامبر در عسفان و مشركين در ضجنان بودند و در برابر يكديگر قرار گرفتند پيامبر نماز ظهر را با اصحاب خود با تمام ركوع و سجود ، بجاى آورد . مشركين خواستند بر آنها حمله‌ور شوند ، لكن گروهى از آنها گفتند : اينها نماز ديگرى دارند كه پيششان محبوبتر است و مقصودشان نماز عصر بود . خداوند اين آيه را فرستاد و پيامبر نماز عصر را به صورت نماز خوف ، انجام داد و همين امر ، سبب اسلام خالد بن وليد گرديد . 2 - ابو حمزه ثمالى در تفسير خود آورده است كه : پيامبر با بنى انمار جنگيد ، آنها شكست خوردند و مال و فرزندان ايشان بدست مسلمين افتاد پيامبر و مسلمانان فرود آمدند ، در حالى كه از دشمن احدى را نمىديدند ، از اين رو سلاح را بر زمين گذاشتند و پيامبر براى قضاى حاجت ، بيرون رفت و در حالى كه سلاح را بر زمين گذاشته بود ، ميان خود و اصحابش يك وادى قرار داد و پس از قضاى حاجت در زير سايهء درختى نشست . در اين وقت غورث بن حارث محاربى او را بديد . كسانش وى را بگفتند : اين