به ايشان مدهيد . چنان كه در قرآن گفته است : « لا تَقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ » و منظور اين است كه ايشان را مكشيد . اين نظر از سعيد بن جبير است . بهتر اين است كه آيه را بمعنى عمومىترى حمل كنيم . بنا بر اين مقصود اين است كه مال را بدست سفيهى كه آن را فاسد مىكند و همچنين طفل يتيم غير بالغ و طفل بالغى كه براى حفظ مال رشد كافى ندارد ، نبايد داد . خواه مال از خود اين افراد باشد يا از خودشان نباشد و اينكه گفته است : « اموالكم » ( اموالتان ) نوعى مجاز است كه مال اين افراد را متعلق به سرپرست ايشان دانسته است يا اينكه منظور اين است كه مالى كه قسمتى از آن از شما و قسمتى از آن از سفيهان است بدست آنها مدهيد كه آن را تضييع مىكنند . از امام صادق ( ع ) پرسيدند : كه چگونه اموال آنها اموال ماست ؟ فرمود : شما وارث ايشان هستيد . وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً : با آنها در سخن مهربانى و از خشونت خوددارى كنيد و با آنها طورى سخن بگوئيد كه آنها را در راه رشد و صلاح زندگى دنيا و آخرت ، رهنمون باشيد ، بطورى كه وقتى بالغ مىشوند ، براى يك زندگى مستقل ، آمادگى يافته باشند . از اين آيه چنين استفاده مىشود كه هر گاه طفل يتيم ، پس از بلوغ ، رشد كافى براى اداره مال و امور زندگى نداشته باشد ، مىتوان جلو تصرفات او را گرفت ، زيرا خداوند از دادن مال به سفيهان منع فرموده است . ديگر اينكه لازم است شخصى كه داراى وارثانى سفيه است ، وصيت كند و براى آنها سرپرستى تعيين كند ، چه اگر وصيت نكند و از تعيين سرپرست خوددارى كند ، مثل اين است كه اموال خود را به سفيهان واگذار كرده است . علت اينكه « ناقص العقل » را سفيه ناميده‌اند اين است كه سفيه يعنى كسى كه دچار كمى حلم و كم حوصلگى است . از همين جهت است كه شخص فاسق هم سفيه ناميده شده است زيرا پيش مردم ديندار ، وزنى ندارد .