[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 6 ] وَ ابْتَلُوا الْيَتامى حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً أَنْ يَكْبَرُوا وَ مَنْ كانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَ مَنْ كانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَ كَفى بِاللَّهِ حَسِيباً ( 6 ) « 1 » ترجمه و يتيمان را آزمايش كنيد تا وقتى كه بالغ شوند . پس اگر در آنها رشد و قابليت سرپرستى اموال يافتيد ، اموالشان را به آنها بدهيد و به اسراف و عجله مال آنها را حيف و ميل مكنيد كه مبادا بزرگ شوند و از شما مطالبه كنند و هر كس كه غنى است از تصرف در مال يتيم خوددارى كند و هر كس كه فقير است ، در مقابل سرپرستى مال يتيم ، به قدر متعارف ارتزاق كند و هنگامى كه مال ايشان را به آنها سپرديد ، از آنها گواه بگيريد و خدا براى محاسبهء خلق كافى است .

--> ( 1 ) آيه 6 سورهء نساء جزء 4