بيان آيهء 62 و 63 لغت حلف : سوگند ، قسم . حليف : هم سوگند . بليغ : از بلاغت بمعنى رسا بودن سخن . شخص بليغ : كسى كه بتواند بوسيلهء عبارات ، هر چه در دل دارد بيان دارد . اعراب كيف : خبر براى مبتداى محذوف يعنى : « فكيف صنيعهم اذا اصابتهم مصيبة » گويى چنين مىگويد : « الاسائة صنيعهم بالجراة على كذبهم ام الاحسان صنيعهم بالتوبة من جرمهم » يعنى آيا بدى اين است كه جرات بر دروغ كنند يا نيكى اين است كه توبهء از گناه كنند . ممكن است « كيف » در محل نصب باشد يعنى « كيف يكونون : امصرين ام تائبين يكونون » يعنى چگونه هستند ؟ آيا اصرار بر كردار زشت خود دارند يا توبه‌گرند ؟ ممكن است گفته شود : تقدير اين است : « كيف بك » يعنى : « اصلاح بك ام فساد بك » آيا صلاح تست . يا فساد تو است در اين صورت « كيف » مبتداء است و خبر آن محذوف است . يحلفون : محلا منصوب و حال است . إِنْ أَرَدْنا : جواب قسم احساناً : مفعول به يعنى : اردنا احساناً . مقصود اكنون با عطف به سابق ، مىفرمايد : فَكَيْفَ : كار آنها چگونه است ؟ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ : هنگامى كه بواسطهء نفاق و اظهار نارضايتى