قنوت : دوام طاعت . نشوز : سرپيچى از اطاعت . هجر : ترك . ضجوع : خوابيدن و مضاجع : خوابگاه‌ها . بغيه : طلب . اعراب باء در « بِما فَضَّلَ اللَّهُ » و « بِما أَنْفَقُوا » متعلق است به « قوامون » و « ما » در هر دو مورد مصدريه است و احتياجى بعايد ندارد . ما در « بِما حَفِظَ اللَّهُ » نيز مصدريه است يعنى « بان يحفظهن اللَّه » قرائت نصب بنا بر اين است كه ما موصوله باشد ، يعنى : « بالشيء الذى يحفظ امر اللَّه » شان نزول مقاتل گويد : آيه در بارهء سعد بن ربيع بن عمر و زنش حبيبه دختر زيد بن ابى زهير نازل شده است . سعد و زيد هر دو از انصار بودند . حبيبه نسبت به سعد نافرمانى كرد و او وى را زد . حبيبه باتفاق پدر خدمت پيامبر رفت . سعد عرض كرد : دخترم را به او داده‌ام و كتك‌كاريش كرده است . فرمود : قصاص كنيد . آنها رفتند كه قصاص كنند . پيامبر فرمود : بازگرديد . اينك جبرئيل نازل شد و اين آيه را نازل كرد . سپس فرمود ما چيزى اراده كرديم و خداوند چيز ديگرى اراده كرد ، و آنچه خداوند اراده كرده است ، بهتر است و قصاص را رفع كرد . كلبى گويد : اين آيه در بارهء سعد بن ربيع و زنش خوله دختر محمد بن سلمه نازل شده است . لكن داستان را به همان صورت نقل كرده است . ابو روق گويد : آيه در بارهء جميله دختر عبد اللَّه بن ابىّ و شوهرش ثابت بن قيس بن شماس نازل شده است و تقريبا داستان را به همان صورت ، ذكر كرده است . مقصود در دو آيهء پيش : پاره‌اى از تفاوتهايى كه ميان زن و مرد است ذكر شد ، اكنون