يهود از اين كار در غضب شدند و خداوند اين آيه فرستاد . ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِنْهُمْ - يعنى عده‌اى از ايشان روى بگردانند . وَ هُمْ مُعْرِضُونَ - از پيروى حق معرض و روگردانند . ذلِكَ - ( يعنى حال ايشان اينست ) خداوند علت اعراض ايشان را بيان داشته و سبب جرأت ايشان را بر انكار به اينكه بدان معرفت دارند ذكر كرده : بِأَنَّهُمْ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ - يعنى آتش بما نميرسد . إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ - در اين باره دو قولست : 1 - به اندازه روزهايى كه گوساله پرستيدند يعنى 40 روز ( از ربيع و قتاده و حسن ) . 2 - مراد روزهايى چند و محصور ( از جبايى ) . وَ غَرَّهُمْ فِي دِينِهِمْ - يعنى ايشان را بطمع انداخت در جايى كه طمع شايسته نيست . ما كانُوا يَفْتَرُونَ - يعنى دروغشان . درباره دروغى كه ايشان را مغرور كرده دو قول است : 1 - عقيده ايشان به اينكه پسران و دوستان خدايند ( از قتاده ) 2 - اينكه عقيده دارند كه آتش جز چند روزى بايشان نرسد ( از مجاهد ) و اين آيه دلالت بر مخالفت عقيده ما ندارد كه عفو و اخراج عقاب شوندگان از نمازگزاران را از آتش جايز ميشمريم زيرا ما معتقديم كه عقاب كسانى كه بواسطه ايمان ثواب دائمى بر ايشان ثابت است منقطع و تمام شدنى است اگر چه مقدار عقابش را ندانيم و نميگوييم كه روزهاى عقاب او به اندازه روزهاى گناه اوست چنان كه يهود گفتند و بين قول ما و يهود فرقى روشن است .