تفسير : « وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ » وقتى زنان را طلاق داديد و عدهء آنها سرآمد « فَلا تَعْضُلُوهُنَّ » ( آنها را منع نكنيد ) . در معناى اين جمله اقوالى گفته شده است از اين قرار : 1 - از روى ستم آنان را از ازدواج جلوگيرى ننمائيد . 2 - مراد رها نمودن و آزاد گذاردن آنها است ( يعنى آنها را آزاد بگذاريد . ) 3 - خطاب به اولياء زنان است كه از ازدواج آنها جلوگيرى نكنند . 4 - خطاب به شوهرانى است كه زنان خود را طلاق داده‌اند ولى براى اين كه آنها شوهر نكنند طلاقشان را اظهار نمىكنند و خلاصه نه مانند شوهران با آنها رفتار ميكنند و نه مانند زنان طلاق داده شده آنها را رها مىنمايند و يا اين كه منظورشان از اين كار آن است كه عده بر زنان طول بكشد . « أَنْ يَنْكِحْنَ أَزْواجَهُنَّ » يعنى با كسانى كه مىخواهند شوهرشان باشند ازدواج نمايند . بعضى گفته‌اند مراد ازدواج با كسانى است كه در پيش شوهرانشان بوده‌اند . « إِذا تَراضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ » ( اگر به شايستگى بهمديگر رضايت داده‌اند ) و چيزهايى كه معمولا زشت و از نظر اخلاق و عقل ، نقص و ناپسند است در ميان آنها نباشد . سدى ميگويد : يعنى در صورتى كه زن و شوهر با ازدواج صحيح با هم رضايت پيدا كنند . و عده‌اى نيز گفته‌اند : يعنى وقتى كه آنها را « مهريه » كم باشد يا زياد با هم توافق و رضايت حاصل نمايند « ذلِكَ » اين اوامر و نواهى كه گفته شد . « يُوعَظُ بِهِ مَنْ كانَ مِنْكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ » ( كسانى كه ايمان به روز ديگر دارند پند مىگيرند . ) جهت اين كه مؤمنان را ذكر كرده اين است كه آنان هستند كه از اين احكام ، بهره مىبرند و براى آن است كه افراد كافر وقتى پند مىگيرند كه خدا را قبول كرده