سورة النّجم مكية ، و هى اثنتان و ستون آية [ ترجمه ] بنام خداى بخشايندهء مهربان « 1 » 1 - سوگند ياد كرد بستارگان چون فرو شوند « 2 » 2 - كه نه گم شد خداوند شما - يعنى محمّد صلّى اللَّه عليه و سلّم - و نه بى راه است « 3 » 3 - و نه سخن گويد از هواى « 4 » خويش 4 - كه نيست آن مگر وحى كرده‌اند برو وحى كه بوى همى كنند « 5 » 5 - و بياموخت او را سختى يعنى جبريل عليه السّلم بقوّت « 6 » 6 - خداوند سختى بيستاد راست 7 - و اوست بر گوشهء برترين « 7 » 8 - پس نزديك شد و فرود آمد 9 - و بود چون « 8 » دو كمان يا نزديك‌تر 10 - و وحى كرد سوى بندهء خويش آنچه وحى كرد 11 - و نه دروغ گفت دل آنچه ديد

--> ( 1 ) بنام آن خدايى كه ايمان دهد ، مهربان كه بر ايمان بدارد ، بخشاينده كه ازين جهان با ايمان بيرون برد . ( صو ) ( 2 ) سوگند بستارهء پروين چون فرو شود . ( صو ) ( 3 ) كه گم نگشت يار شما پيغامبر و از راه نگشت . ( صو ) ( 4 ) از خرد . ( صو ) ( 5 ) مگر وحى كه همى آمد بوى . ( صو ) ( 6 ) بياموزيدش كسى سخت بنيرو ، يعنى جبرئيل . ( صو ) [ در متن كلمهء « به قوت » بى فاصله پس از « سختى » بايد باشد ظاهرا ] ( 7 ) و وى بر كنارهء برترين بود . ( صو ) ( 8 ) بود گوشهء . ( صو )