كار دوا ( ؟ ) « 1 » ديرينه 40 - نه آفتاب سزا بود آن را كه اندر رسد به ماه تاب ، و نه شب پيشى گيرنده است [ روز را ] و همه اندر فلك مىروند « 2 » 41 - و نشانى است ايشان را كه برداشتيم فرزندان ايشان را اندر كشتى پر كرده « 3 » 42 - و آفريديم ايشان را از هم چنان كه « 4 » برنشينند 43 - و اگر خواهيم غرقه كنيم ايشان را و نيست رهانيدن ايشان را و نه ايشان برهانند « 5 » 44 - مگر بخشايشى از ما و برخوردارى تا هنگامى 45 - و چون گويند ايشان را : بپرهيزيد بدانچه پيش شماست و آنچه از پس شماست تا مگر شما را ببخشايند 46 - و نه آمد بديشان هيچ نشانى از نشانهاى خداى ايشان مگر بودند از آن برگردندگان 47 - و چون گويند ايشان را كه : هزينه كنيد از آنچه روزى كرد شما را خداى عزّ و جلّ گويند آن كسها كه كافر شدند مر آن كسها را كه بگرويدند كه : آيا طعام دهيم آن را كه خواهد خداى كه طعام دهد ؟ « 6 » نيستيد شما مگر در گم بودگى هويدا ! 48 - و گويند : كى بود اين وعده اگر هستيد راست گويان ؟

--> ( 1 ) چون شاخ خرما خنبيدهء كنانهء خشك . ( صو ) عرجون ( 2 ) و نه شب پيش رود روز را و همه اندر گردش شنا مىكنند يعنى فراخ مىروند . ( صو ) ( 3 ) پربار . ( صو ) ( 4 ) از همچون وى آنچه . ( صو ) ( 5 ) فريادرس نباشد ايشان را و نه ايشان را برهانند . ( صو ) ( 6 ) ما بخوارانيم آن كسى كه اگر بخواستى خداى بخوارنيدش . [ كذا ] . ( صو )