و گفته است : آن از ده حرف و قرائتى است كه من آن را وارد در قرائت عاصم از قرائت علىّ بن ابى طالب - عليه السّلام - نمودم تا اينكه قرائت على را خالص گردانم و آن قرائت حسن و ابى عبد الرحمن سلمى است . ابو عبد الرحمن هر وقت شخصى را مىديد كه ( عرّف ) را به تشديد مىخواند او را با سنگريزه مىزد . مىگويم : ابو بكر بن عياش ، « 1 » و حفص بن سليمان بزّاز هر دو از عاصم بن ابى النجود بهدله روايت مىكنند ، و عاصم يكى از هفت تن قاريانى است كه قرائتشان به حدّ تواتر رسيده و لكن صداهاى ( اعراب ) قرآن كه هم اكنون رائج است ، تنها بر طبق قرائت حفص از عاصم اعراب‌گذارى شده و از آنچه طبرسى از ابن عياش نقل كرده بر مىآيد كه قرائت عاصم همان قرائت اميرالمؤمنين علىّ بن ابى طالب - روحى له الفداء - است مگر در ده كلمه كه ابو بكر بن عيّاش در قرائت عاصم وارد كرده تا قرائت على - عليه السّلام - خالص گردد ، بنابراين قرائتى كه حالا متداول است همان قرائت على - عليه السّلام - مىباشد . و همچنين طبرسى در فن دوم از مقدّمه تفسيرش در ذكر نامهاى قرّاء گويد : پس امّا عاصم بر ابى عبد الرحمن سلمى قرائت كرده است و او

--> ( 1 ) به كينه‌اش مشهور گرديده و در اسمش اختلاف است بعضى گفته‌اند نامش « سالم بن عياش اسدى كوفى است كه در سال 193 درگذشت » و گويند در طول عمر نود و چندساله‌اش دوازده هزار و بقولى چهل هزار مرتبه قرآن را ختم كرد . ( مترجم )