نيست بلكه معيت ، معيت در فكر ، انديشه ، راه ومنهج علمى و عملى آن حضرت است . اگر اين معيت حاصل شد سيروسلوك در راه پيامبر اين آثار را به همراه خود خواهد داشت : 1 - سرسختى در مقابل كفار معاند و دشمنان دين و خدا 2 - رحمانيت و مهربانى دينى در ميان هم كيشان 3 - حفظ حالت ذكر و حضور در محضر خدا به طور دايمى كه فرمود : تراهم ركعاً سجداً . در سوره معارج فرموده است : الذين هم على صلاتهم دائمون . يعنى حالت حضور را به طور دايمى حفظ مىنمايند . 4 - توجه و همت آنان و دغدغه مهم معنوى شان كسب فضل و خشنودى خداوند است . آنان در پى به دست آوردن حور و قصور نيستند . 5 - عبادت نه تنها روح و روان كه جسم آنان را تحت تاثير خود قرار داده و از سيما و بشره ظاهرى آنان نيز آثار اتصال و ارتباط با خدا نمايان است . 6 - رشد همه جانبه معنوى اخلاقى و اجتماعى آنان به گونه اى است كه هم دوستان و ناظران را به شگفتى واداشته و درعين حال مايه خشم و غيظ كفار و دشمنان دين شده است . مانند زراعتى كه جوانه هاى خود را خارج ساخته و آنچنان رشد و نمو كرده و بر پاى خود مستقل ايستاده است كه موجب شگفتى شده است . اين تعبير نشان مىدهد اين سيروسلوك شرعى عالى ترين حال نشاط همه جانبه اجتماعى و اخلاقى را به سالكان مىدهد ، پس پيمودن اين راه نه تنها موجب كسل شدن ، خمود ، انزوا و گوشه گيرى نمى شود كه عالى ترين حركت فزاينده معنوى و اخلاقى را به دنبال خود دارد . 2 ) عبادات و سيروسلوك دينى و قرآنى آدميان را از بهترين ظرفيت روحى و اخلاقى و اعتدال در حيات معنوى برخوردار مى نمايد : ان الانسان هلوعاً اذا مسه الشر جزوعاً و اذا مسه الخير منوعاً الا المصلين الذين هم على صلاتهم دائمون . ( معارج / 19 - 23 ) انسان موجودى كم طاقت و كم ظرفيت آفريده شده است . هنگامى كه شرى به او مىرسد بى تابى مىكند و هنگامى كه خير به او مى رسد ديگران را از آن منع مى نمايد جز نمازگذاران آنان كه دائم در نمازند . آدمى به حسب طبع خود اين گونه است ، اگر بلا و مصيبتى به او روى آورد ، فقدان و فقرى براى او پيش آيد طاقت نياورده و جزع و فزع مىكند و اگر غنا و ثروت و رفاه برايش پيش آيد باز هم ظرفيت آن را نداشته و سبب مغرور شدنش مى گردد به گونه اى كه ديگران را از خير و فضل بركتى كه خداوند به او عنايت نموده محروم