ندارد ، به نحوى كه خانواده ايشان مىگويند : وقت زيارتى ، شما از خود بىخود مىشويد و به همين خاطر نمىگذارند در آن ايام در نجف بماند . پولى براى خوراكش تهيه مىكنند و او را روانه كربلا مىكنند و او پياده به حرم مىرود و پياده برمىگردد . » و يا آيت‌اللّه‌كشميرى مىگويد : « آقاى قاضى تمام مكاشفه بود و در اواخر عمر ، بسيار لطيف و رقيق شده بود و با ديدن آب به ياد امام‌حسين عليه السلام افتاده مىگريست . » در مورد ورودش به حرم مطهر آن حضرت مىگويند : « آيت‌اللّه‌قاضى شب‌هاى جمعه تا صبح در حرم سيدالشهداء مىايستاد و هيچ چيز نمىگفت ، نه زيارتى و نه . . . تنها تماشا مىكرد . » خود مرحوم قاضى تصريح مىكند : « محال است انسانى به جز از راه سيدالشهداء به مقام توحيد برسد . » بين‌الحرمين براى ايشان وادى ديگرى است ، آيت‌اللّه‌نجابت از قول ايشان مىگويد : « ثواب رفت و آمد بين حرم شريف حضرت اباعبداللّه و حضرت اباالفضل از سعى بين صفا و مروه بيشتر است . » اقامه عزا و برگزارى جلسات روضه و توسل به امام‌حسين عليه السلام دروصيت نامه ايشان جايگاه خاصى دارد كه مىفرمايد : « در تعزيه دارى و زيارت حضرت سيدالشهداء عليه السلام مسامحه ننماييد و روضه هفتگى ولو سه نفر باشد ، اسباب گشايش امور است و اگر از اولعمر تا آخرش در خدمت آن بزرگوار از تعزيت و زيارت و غيره به جا بياوريد ، هرگز حق آن بزرگوار ادا نمىشود و اگر هفتگى ممكن نشد ، دهه اول محرم ترك نشود . » نكته قابل توجهى كه در اين اظهار ارادت‌ها وجود دارد اين است كه غير از داشتن تولى و ولايت‌مدارى ، آن جناب اصرار فراوانى به موضوع برائت و تبرى و اظهار دورى از دشمنان اهل‌بيت عليهم‌السلام هم داشته‌اند ، به آن حد كه فرزند ايشان وقتى قصد انتخاب كشور مصر را جهت ادامه تحصيل داشته‌اند ، به او توصيه مىفرمايد : « به مصر چرا مىروى ؟ مصرىها ولايت دارند اما برائت ندارند ، به جايى برو كه هم ولايت داشته باشند هم برائت ! » « 1 » معرفت به امام‌زمان عليه السلام از جمله ويژگىهاى شاخص در مورد آيت‌اللّه قاضى است . مرحوم آقاى حداد از قول ايشان مىفرمايد : « كور است چشمى كه صبح از خواب بيدار شود و در اولين نظر ، نگاهش به امام زمان عليه السلام نيافتد . »

--> ( 1 ) - به نقل از سيدمحمدحسن‌قاضى .