- اگر قرار است كسانى كه عمرى با نفس خود به مبارزه برخاسته اند ، از امور سياست و جامعه كناره گيرى كنند ، پس چه كسانى بايد حاكميت بر جامعه را عهده دار شوند ، كسانى كه نفسشان را به جاى خدا مى پرستند ؟ ! - اگر قرار است انسان به دليل اين كه عبد خدا است ، در همه حال ، در حال عبادت باشد ، بهتر همان كه هرگونه اطاعتى را نوعى عبادت بدانيم كه اگر چنين باشد انسان مىتواند با خدمت به خانواده و جامعه خود و جامعه جهانى ، همه ى لحظات خود را در حال عبادت بگذراند اما اگر غير اين باشد ، مگر انسان چقدر از شبانه روز را طاقت دارد به معناى اصطلاحى عبادت كند ؟ حضرت امام ( ره ) در اين زمينه بيان جالبى دارند . ايشان مى فرمايند : سير الى الله همان طورى ( است ) كه سيره انبيا و خصوصا پيامبر اسلام ( بود ) و كسانى كه مربوط به او بودند در عين حال كه در جنگ وارد مى شدند . . . كشته مىدادند ، حكومت داشتند . . . ، همه اش سير الى الله بود . اين طور نبود كه آن روزى كه حضرت امير مشغول به قتال است ، سير الى الله نباشد ، آن روزى كه مشغول نماز است باشد ، خير هر دويش سير الى الله است ؛ و لهذا پيامبر مىفرمايد كه ضربه علىّ يوم الخندق ، افضل من عباده الثقلين . ( صحيفه امام ، ج 17 ، ص 174 ) - اگر اسلام ، دين جهانى و جاودانه است و عارف ، به فكر اصلاح جامعه نيست و فقط به فكر خويش است ، جهانى و جاودانه بودن اسلام چگونه تأمين خواهد شد ؟ - مگر نه اين است كه عارفى ، حقيقتا عارف است كه از نفس پرستى و هر آنچه مربوط به خود است فارغ شود ؟ عارف بايد همه را چون فرزندان خود دوست بدارد ، همه صنوف را چون سالكان و شاگردان خود بپذيرد ، همه علوم را چون علم رياضت به رسميت بشناسد و . . . و الا حاصل آن ، چيزى جز خود پرستى نخواهد شد . - اگر قطب همه ى عارفان ، اميرالمومنان على ( ع ) است و اگر امير مومنان خود را عبدى از عبيد محمد ( ص ) معرفى مىكند و حقيقت محمديه ( ص ) اولين مخلوق با ارزش خداست و ايشان براى اصلاح جامعه دست به قيام خونين زد ؛ چرا قيام بر عليه ظلم و ستم و برقرارى عدل و قسط ، سبك زندگى عارف نباشد ؟ - اگر راه خدا از ميان خلق مى گذرد و اگر عارف خواهان وصال حق است پس مى خواهد از كدام راه طى مسير كند ؟ - آيا فقط بايد صبور بود يا توصيه به صبر نيز لازم است ؟ ( عصر ، 3 ) مخاطب در اين توصيه چه كسى است ؟ عموم اقشار جامعه و مطلق انسان يا مريدان فقط ؟ قرآن مى فرمايد : فاستقم كما امرت و من تاب معك ( هود ، 112 )