گر تو اين انبان ز نان خالى كنى * پر زگوهرهاى اجلالى كنى طفل جان از شير شيطان باز كن * بعد از آنش با ملك انباز كن چند خوردى چرب و شيرين از طعام * امتحان كن چند روزى در صيام چند شب‌ها خواب را گشتى اسير * يك شبى بيدار شو دولت بگير و آقاى قاضى هم كم خورى را امتحان كرده بود و هم كم خوابى را و چنان دولتى از خدا گرفته بود كه با فرشتگان هم‌نشين شده بود . حضرت آيت الله نجابت مىفرمودند : « غذاى آقاى قاضى صبح نان و پنير و چاى بود ؛ ظهر نان و دوغ و شب برنج تنها بدون چيز ديگر كه ضعف آورى آن بيش از نان خالى است . ايشان دكان خبازى خيلى كم مىرفتند . معذلك براى نماز و دعا بسيار قوى ، محكم و قرص و دائر بود . آقاى قاضى منزلى در نجف داشتند و منزلى در كوفه ، حجره‌اى در مسجد كوفه داشتند و حجره‌اى در مسجد سهله مقام امام زمان ( عج ) . در بين اين منازل خيلى زياد پياده راه مىرفت . اعتناى بسيار زيادى به نماز داشتند ، موقع نماز عطر مىزدند . گاهى يك نماز در مسجد كوفه مىخواندند و يك نماز در مسجد سهله . گاهى دو سه ساعت قرآن مىخواندند و به سجده مىرفتند » . اين قوّت براى عبادت را آقاى قاضى از كجا مىآوردند ؟ معلوم بود كه بر سر خوان آسمانى » و خورنده‌ى لقمه‌هاى راز شده‌اند . اين لذت‌ها و اين قوت جان بود كه چنان قوّتى به ايشان مىداد . اين غذاى روح است كه حتى خيالش نيز به آقاى قاضى و امثال ايشان قوّت مىدهد و ايشان را مبتهج مىسازد . مرحوم آيت الله نجابت مىفرمودند : « رضوان خدا به آقاى قاضى . آقاى انصارى مىفرمودند : « بعضى از خواب‌ها هست كه بيست سال قبل ديده‌ام ولى آن خواب چنان در جانم اثر كرده است كه هر وقت ياد آن خواب مىافتم مبتهج مىشوم » . آقاى قاضى هم از اين قبيل خواب‌ها داشتند ، فرمودند : « بعضى از لذائذ عبادت طورى است كه تا يك هفته آدم را مىگيرد [ و سرپا نگه مىدارد ] » . مردى از جنس نور كم خورى و كم خوابى هر چند جسم امثال آقاى قاضى را ضعيف و نحيف مىكند اما آن لذائذ روحانى و معرفتى روح و جان ايشان را فربه ، منوّر و معطّر مىسازد . تا تو تن را چرب و شيرين مىدهى * گوهر جان را نيابى فربهى مشك را بر تن مزن بر جان بمال * مشك چبود نام پاك ذوالجلال