قاضى رضوان خدا بر ايشان ، بعضى اوقات لقمه را تا نزديك دهانش مىبرد و آن را برمىگردانيد ، ايشان مريض بود و پول هم نداشت . به زحمت يك جوجه‌اى براى او مىگرفتند كه يك مقدارى از آن را بخورد . يك بشقاب پلو براى او آوردند با مقدارى از همين مرغ ، اين بزرگوار لقمه‌ى اول و دوم را خورد و ديگر نخورد ، نه از باب حلال و حرامى ، يعنى ايشان كاملًا مراقب نفسش بود . چرب و شيرين به او نمىداد الا كم ، نوعاً نان و دوغ ميل مىفرمود . اين بزرگوار نمىخورد ، مواظب بود و مىفرمود : « خوف اين ندارم كه چون اين نفس به چرب و شيرين خيلى طمع دارد ، اگر به او بدهم ، خوابم را زياد كند » . خدا رحمتش كند . يك استخوان خالى بود [ و بدنش از گوشت كاملًا تكيده بود ] شب‌ها گاهى سه لقمه مىخورد آن هم نه سه لقمه‌ى ما . رضوان خدا بر او . غرضم اين است كه كسى كه به عوارض سرّ آگاه مىشود ، مىفهمد اين خوردن مانعم مىشود ، مىفهمد اين حرف زدن مانعم مىشود » . اين حكات كه مرحوم آقاى قاضى سال‌ها ريگ در دهان مىگذاشتند تا كمتر حرف بزنند ، بين همه‌ى اهل علم نجف مشهور بود . اين مطلب از خود ايشان نيز نقل شده است . در مورد كم خوابى و بيدارى شبِ مرحوم آقاى قاضى نيز حكايت بسيار است . مرحوم آيت الله نجابت مىفرمودند : « مرحوم آقاى قاضى رضوان الله تعالى عليه خواب را مبطل وضو نمىدانستند . خيلى كم مىخوابيد مگر ده دقيقه . [ بلند مىشدند و نماز مىخواندند و دوباره چرت كوتاهى و باز هم نماز ] . مىفرمودند : « بيست سال تمام شب‌ها با طهارت بودم مگر آن كه احتياج به تجديد وضو بشود » . نماز را با حضور قلب كامل مىخواند . آقا سيد احمد فهرى مىگفت كه ايشان فرموده‌اند كه : « من در شب كه بيدار مىشدم بيشتر محتاج خدا هستم و خداوند بيشتر به من عنايت دارد » . قوُتِ جان بيشتر مردم « از فلينظر الانسان الى طعامه » فقط طعام جسمشان را مىفهمند و حال آن كه امثال مرحوم آقاى قاضى به طعام روح و قوتِ جانشان نيز مواظبت كامل داشتند . غالب مردم لذت را در خور و خواب مىبينند و قوّت را نيز در اين دو مىيابند ليكن امثال آقاى قاضى معتقدند كه « آن گه رسى به خويش كه بى خواب و خور شوى » و در اين امر لذائذى مىيابند كه وصف ناكردنى است . اين دهان بستى دهانى باز شد * كو خورنده‌ى لقمه‌هاى راز شد لب فروبند از طعام و از شراب * سوى خوان آسمانى كن شتاب