عبدالحسين دستغيب ، مرحوم آيت الله حاج شيخ على محمد بروجردى ، مرحوم آيت الله سيدجمال گلپايگانى ، مرحوم آيت الله بهجت و مرحوم آيت الله علامه سيد محمدحسين طباطبايى نام برد . همه‌ى اين بزرگان از كسانى بودند كه مرحوم آيت الله نجابت با آن‌ها مراوده داشتند . ايشان فرمودند : « شخصى نقل مىكرد كه ما با چند تن از افاضل دوستان از محضر مبارك استاد علامه طباطبايى استفاده مى كرديم . در حاشيه‌ى يكى از جلسات درس ، سخن از استاد ايشان مرحوم آقاى قاضى و اساتيد و شاگردان ايشان به ميان آمد » . از آن جمله فرمودند كه : « آن مرحوم اساتيد بسيار ديده است » و چند نفر را نام بردند تا رسيدند به مرحوم حاج ميرزا حسين قاضى پدر مرحوم آقاى سيدعلى قاضى . فرمودند كه : « آقاى ميرزا حسين قاضى تفسير فاتحه و سوره‌ى انعام نوشته است و من اين تفسير را ديده‌ام [ چون از يك خانواده بوده‌ايم ] ولى اكنون نمىدانم چه كسى آن تفسير را دارد و در دست كيست » . و نيز فرمودند : « حاج حسين قاضى از شاگردان مرحوم ميرزاى شيرازى بود و چون براى خداحافظى نزد ميرزا رفت تا به تبريز كوچ كند ، مرحوم ميرزا به او گفت : حالا كه مىروى شب و روزى يك ساعت به خود بپرداز . بعد از چندى كه مرحوم ميرزا از برخى از اهالى تبريز حالِ حاج ميرزا حسين قاضى را پرسيد ، در جواب گفتند : آقا ! آن يك ساعت تبديل به بيست و چهار ساعت شده است . يعنى وى همواره در مراقبت و حضور و عزلت است . اما عزلتى كه : هرگز وجود حاضر غائب شنيده‌اى * من در ميان جمع و دلم جاى ديگر است درباره‌ى خودِ مرحوم علامه طباطبايى و افسوسى كه ايشان از جدا افتادن از محضر آقاى قاضى داشتند ، مرحوم آيت الله نجابت مىفرمودند : « بنده [ در قم ] مشرف شدم خدمت صاحب الميزان در منزلشان ، خدا رحمت كند ايشان را ، خودش فرمود : « من غير از مراقبه هيچ چيز بلد نيستم . من آن‌جاها [ كه آقاى قاضى رفته بود ] نرفتم . در خدمت آقاى قاضى نيز فقط مراقبه داشتم . بعد از آقاى قاضى كه به ايران آمدم ديگر هيچ . » غرضم اين است كه با وجود آن كه تمام كمال نزد ايشان ( علامه طباطبايى ) مراقبه بود ولى رحمت خدا بر ايشان ، خيلى منور بود يعنى مراقبه ايشان را تبديل كرده بود به يك دسته گل . حالا هم كه از اين‌جا رفته است خيلى خوشتر از اينجاست » .