چكيده : در اين مقاله كه با عنوان فصل اوّل موضوع تربيت به بحث پرداخته شده است و در ادامه به پايه و هدف تربيت در اسلام اشاره مىشود . اهداف تربيت اسلامى كه تهذيب و متعالى شدن روح مى باشد نيز در پايان اين فصل مورد بررسى قرار مى گيرد . در فصل دوّم به انواع روش هاى تربيتى آيت الله قاضى و تأثيرپذيرى آن در بين شاگردان مطالبى جمع آورى شده است . روش اوّل آقاى قاضى در تربيت شاگردان خود عامل بودن به علم خويش مى باشد يعنى سعيش بر اين است كه دانستنى هاى خود را به صحنه ى عمل آورده و آن را به شاگردان خويش منتقل كند مثلًا در بحث تواضع ايشان جلوى شاگردان كوچك خود نيز بلند مى شدند و اگر به ايشان گفته مى شد اينها بچه اند ، ميگفت اشكالى ندارد ، مى خواهم تا ايشان هم ياد بگيرند و يا در خوشرويى با ديگران نيز هميشه در عمل به شاگردان خويش نشان مى دادند . در بخش دوّم اين مقاله نكات و دستورات لسانى لازم براى تربيت و سير و سلوك را مورد بازكاوى قرار داده است . تربيت همانطور كه بيان شده مفهوم پرورش و ساختن را مىرساند و بس . از نظر تربيت فرق نميكند كه تربيت چگونه و براى چه هدفى باشد يعنى در مفهوم تربيت قداست نخوابيده كه بگوييم تربيت يعنى كسى را آنطور پرورش دهند كه يك خصايص ما فوق حيوان پيدا كند بلكه تربيت جانى هم تربيت است و اين كلمه در مورد حيوانات نيز اطلاق مىشود . كليدواژه‌ها : تربيت ، تربيت اسلامى ، آيت الله قاضى ، شاگرد . مقدمه : چون قلم اندر نوشتن مىشتافت * چون به عشق آمد قلم بر خود شكافت چون سخن در وصف اين حالت رسيد * هم قلم بشكست و هم كاغذ دريد انديشمندان فرزانه مثل خورشيدى فروزان ، گستره هستى را روشنى مى بخشند و از درياى بصيرت خويش جرعه هاى معرفت در كام دانش پژوهان مى ريزند . اين مقاله روايت سيره‌ى تربيتى علّامه اى فرزانه ، انديشمندى عارف مى باشد كه عمرى را به تهذيب و تربيت نفس خويش و ديگران پرداخت . چون چشمه اى جوشيد و عطش بسيارى را از زمزم حيات خويش فرو نشاند . شايد سوال بر انگيز باشد كه آيت الله قاضى چگونه توانسته شاگردانى