امروزه اگر همه انديشمندان حوزه سياست ، منصفانه آمارى از بحران‌هاى معنوى و اخلاقى در جهان مىگرفتند و پيامدهاى مخرب آينده را به خاطر بحران‌هاى يادشده رصد مىكردند ، مشتاقانه به سراغ عرفان مىآمدند و همچون تشنگانى كه به دنبال آب‌اند ، به دنبال معنويت و عرفان راه مىافتادند و انديشه‌هاى سياسى را بر مبانى عرفانى مبتنى مىكردند . امروزه با رويكردهاى مادى كه وجود دارد و نيز وجود داشته است ، هيچ نتيجه مثبتى در جهت آرامش بشر براى بشريت نداشته است . مرحوم قاضى از جمله عارفانى است كه ، عرفان را جدا از جامعه و مردم نمىداند و بر اين باور است كه عرفان را بايستى در بين مردم دنبال نمود ، فرزند آن عارف سفر كرده در اين زمينه چنين گويد : « مرحوم قاضى ( رحم - ة الله عليه ) ، گاه و بىگاه ، در سخنان يا مكاتبات خود به شاگردان ، اين نكته را مورد تأكيد قرار مىدادند كه منظور اصلى از پيمودن اين راه ، يعنى راه عرفان و متحلى شدن به صفات خدايى ، همانا تهذيب اخلاق و در آمدن به صورت انسانى نمونه و خدايى است ، نه تظاهر و خود را تافته جدا بافته از مردم دانستن ؛ در اين مورد ، مخصوصاً ، تأكيد دارند كه نبايد و نشايد خود را از مردم دور كرد يا خود را در جامعه به صورت‌هاى در آورد كه جلب توجه كنند . در حقيقت ، همان گونه كه در روى جلد نسخه عربى هم بدان اشاره شده است ، مرحوم آيةالله قاضى خواهان آن بودند كه مكتب عرفان را به صورتى نوين و مفيد به حال جامعه معرفى كنند . البته اين مانع آن نمىشود كه علاقه‌مندان به عرفان به مدارج عالى عرفانى هم برسند . » « 1 » از مرحوم قاضى تا آنجا كه نگارنده تفحص كرده در هيچ گفتار و نوشتارى نديده كه آن مرحوم با سياست مخالفت كرده باشد ، يا إسلام را از سياست جدا بداند . از شاگردان و بخصوص از فرزندان آن يار سفر كرده در قالب خاطره نيز بجا نمانده كه او با سياست مخالفتى داشته باشد . در ضمن برادر مكرم مرحوم قاضى « ره » يعنى علامه طباطبايى خود عارف بزرگى بود ، در عين حال نظريه سياسى استخدام از آن اوست ، و يا امام خمينى « ره » كه عارف بزرگ بود در عين حال رهبر كبير و طراح و ايده پرداز انقلاب اسلامى نيز بشمار مىرفت ؛ تحليل‌گران بزرگ معاصر در تحليل ايده‌هاى سياسى وى گاهى به مشكل مواجه مىشدند ، يكى از شاهكارىهاى سياسى وى نامه‌اى كه به گورباچف نوشت تحليل‌گران بزرگ را متحير ساخت . به نظر مىآيد كه در رأس هرم قدرت سياسى بايستى عارف دلسوخته بايد

--> ( 1 ) - محمد حسن قاضى ، آيت الحق ترجمه محمدعلى قاضىنيا ، ص 136 - 137 .