اما وصيت هاى ديگر ، عمده آنها نماز است ، نماز را بازارى نكنيد ؛ اول وقت بجا بياوريد با خضوع و خشوع ! اگر نماز را تحفيظ كرديد ، همه چيزتان محفوظ ميماند ، وتسبيحه صديقه كبرى ( ع ) آيت الكرسى در تعقيب نماز ترك نشود . و در مستحبات تعزيه دارى و زيارت حضرت سيدالشهدا مسامحه ننماييد و روزه هفتگى ولو دو سه نفر باشد ، اسباب گشايش امور است و اگر از اول عمر تا آخرش در خدمات آن بزرگوار از تعزيت و زيارت و غير هما بجا بياوريد ، هرگز حق آن بزرگوار ادا نمى شود . و اگر هفتگى ممكن نشد ، دهه اول محرم ترك نشود . ديگر آن كه ، اين حرفا آهن سرد كوبيده است ، ولى بنده لازم است بگويم ؛ اطاعت والدين ، حسن خلق ، ملازمت صدق ، موافقت ظاهر و باطن ، ترك خدعه وحليه ، تقدم در سلام ، ونيكويى كردن با هر بروفاجر ، مگر در جايى كه خدا نهى كرده كه اين ها را كه عرض كردم و امثال اين ها را مواظبت نماييد ! الله الله كه دل هيچ كس را نرنجانيد . تا توانى دلى ب - - ه دست آور * دل شكستن هنر نمى باشد . روحش شاد و راهش پررهرو باد نتايج پژوهش : عبدالسلام بن صالح هروى مى گويد : از امام رضا عليه السلام شنيدم كه فرمود : « خدا رحمت كند بنده اى را كه امر ما را زنده مىكند . » پرسيدم : امر شما را چگونه زنده مىكند ؟ پاسخ داد . علوم ما را مى آموزد و به مردم آموزش مىدهد . در جوامع دينى كه اكثريت مردم علاقه مند به دين و معارف دينى هستند عالمان دينى نقش بسيار مهم و حياتى در اجتماع دارند و در حقيقت ، سكان دار كشتى جامعه هستند . اگر معلم دينى بخواهد علاوه بر دادن آموزش هاى دينى ، به پرورش دينى دانش آموزان نيز بپردازد يعنى علم را به ايمان تبديل كند و دين آموزى را قرين تدين سازد ، بايد علاوه بر اينكه عقل ها را اقناع مىكند بتواند دل ها را نيز ارضا كند يعنى به موازات حضور در ذهنيت دانش آموزان ، در دل هاى آنان نيز جاى پايى براى خود باز كند و اين ، مهم ترين و ظريف ترين كارى است كه يك مربى بايد انجام دهد و شايد بتوان مهم ترين فارق بين معلم و مربى ( به معناى اصطلاحى آنها ) را در همين جا يافت كه مربى واقعى كسى است كه توانسته است راهى به سوى دل ها بگشايد و علم را به ايمان و عقل را به دل و شناخت را به كشش پيوند زند و روش تربيتى علامع سيد على قاضى چنين بود .