رحلت مرحوم آيت الله قاضى اواخر عمر شريفش مى فرمود : " در سينه ام آتش است ! اين آتش ساكت نمى شود " . دائم آب مى خورد و اين بيت از مثنوى مولوى را با خود تكرار ميكرد : گفت من مستقى ام آبم كشد * گرچه ميدانم كه هم آبم كشد گويند طبيبش به وى گفت : « آقا من طبيب شما هستم ؛ به شما مىگويم در اين ماه رمضان روزى دو سه ليوان آب بخوريد » . اما او كه مىداند آتش عروج به ملكوت با اين آب خاموش نخواهد شد ، روزه هايش را كامل گرفته و مىگويد : « رها كن تا كه چون ماهى گدازان غمش باشم . » لحظات احتضار اهل معرفت سخت ترين لحظات براى زمين و زيباترين لحظات براى آن است . آيت اللّه كشميرى فرموده : « هنگام احتضار ، خودش با اشاره به بدن خود مى فرمود : « اين ، دارد مى رود » . و هنگام غسل مشاهده شد كه صورتش باز و لبانش خندان بود . آيت اللّه نجابت در موردعطش ايشان مى فرمايد : « حرارت عشق قلبش را ميسوزاند وقالبى يخ هميشه در كنارش ، زمستان وتابستان فرق نمىكند ، پولى هم در بساط ندارد كه بخواهد هندوانه بخرد و بخورد ، اما يخ ارزان قيمت است . » و در ربيع الاول 1366 قمرى روزهاى واپسين عارف مجاهد وعالم عامل مرحوم قاضى سپرى شد و پس از سالها تلاش ومجاهدت با نفس وكسب مقامات عالى عرفان ، روح بزرگش در جوار حق تعالى آرميد وپيكر مطهرش توسط آقا سيد محمد تقى طالقانى غسل داده شد و پس از طواف بر اطراف ضريح اميرالمومنين ( ع ) در قبرستان وادى االسلام ، نجف اشرف كنار اجدادش به خاك سپرده شد . » وصيت نامه قاضى : مرحوم قاضى در وصيت نامه خودشان به دو فصل اشاره نموده ؛ كه يك فصل آن در امور دنيا و ديگرى در امور آخرت است . قسمتى از وصيت نامه ا بعنوان تبرك مى آوريم : « و فصل دوم در امر آخرت و عمده آنها ، توحيد است . خداى تعالى مى فرمايد : « ان الله لا يغفر ان يشرك به ويغفر ما دون ذالك لمن يشاء » ؛ همانا خداوند شرك به خود را نمى بخشد و جز آن را براى هر كه بخواهد مى بخشد . « و اين مطالب حقيقتش به سهولت به دست نمى آيد و از اولادهاى بنده كسى را تا حال مستعد تعليم آن نديده ام .