شريعت ، تنها راه وصول به توحيد ايشان مى گويد شريعت ، راه وصول به حقايق عرفانى و توحيدى است و طريقت ، باطن آن است و امام رضا عليه السلام اولين نفرى است كه طريقت را باطن شريعت اعلام كرد . اين مطلب را در نامه اى كه به يكى از شاگردانش مى نويسد ، چنين بيان مىكند : « . . . و اگر در ارض مقدس قدرى مانديد كما هوالمظنون ؛ البته متوقع است كه به فيوض عظيمه برسيد . تمام اهل طريقت يا اغلب آن ها حسب خود را به امام رضا عليه السلام منتهى مى سازند و حرفشان بر اين است كه در دولت هاشميه كه تقيه كم شد و اول تنفس شيعه بود ، آن بزرگوار طريقت را كه باطن شريعت است ، راهنما شد و علناً به مسلمين رسانيد كه راه همين است و ظاهر آن است و آن مخصوص وجود اميرالمؤمنين و اولاد كرام او بود و فلان فلان خبر نداشتند ، نامحرم بودند . . . » مى گويند كه امام رضا عليه السلام سه حاجت را براى هر كه اولين بار ايشان را زيارت مىكند برآورده مى سازند و آقاى قاضى اين نكته را به كسانى كه سفر اولشان به مشهد است ، تذكر مىدهد ، فرزند ايشان ضمن نقل اين مطلب مى فرمودند : من يك بار از خدمت ايشان سؤال نمودم ، آيا خود حضرت عالى در اولين بار مشرف شدن به زيارت امام رضا عليه السلام تفضلى از آن امام بزرگوار مشاهده نموده ايد يا نه ؟ مرحوم والد با حالت خاص انگشتانشان را به نوك بينى من زد و مطالب پر معنى عرفانى را بيان نمود و بعد از سكوت و تفكر فرمود : « من زمانى كه به زيارت ثامن الائمه امام رضا عليه السلام مشرف شدم ، مبتلا به بيمارى نقرس بودم ، بطورى كه راه رفتن براى من خيلى دشوار شده بود و با تكيه بر عصا مىتوانستم راه بروم . اين بيمارى به مدت ده سال امان راه رفتن را از من گرفته بود و نزديك بود كه زمين گير شوم ، هنگام ورود به اين شهر مقدس ، جهت استحمام و تعويض ضماد پا ، به حرم رفتم ، هنگام ضماد كشيدن دور جراحت ، متوجه چيز سياه رنگى مثل ذغال شدم و اين همان چيزى بود كه عامل اصلى درد پاها بود و جدايى آن باعث بهبودى مى شد ، پس پاهايم را تكان دادم و ملاحظه كردم كه درد در پاهاى من به هيچ وجه نيست و پاهايم سالم هستند و احتياج نيست كه با عصا راه بروم ، خيلى خوشحال شدم و اين را از توجه و كرامات امام رضا عليه السلام دانستم . »